David Sneek

David Sneek

Aan het begin van een nieuw filmjaar blikken de filmcritici van Trouw nog een keer terug op hun favorieten van het afgelopen jaar: maar liefst drie keer prijs voor Wong Kar-wai.

1. Crouching tiger, hidden dragon

2. In the mood for love

3. Chunhyang

Het vliegen, dat gaf de doorslag bij 'Crouching tiger, hidden dragon'. Aan onzichtbare draden werden de heldinnen in het actie-epos van Ang Lee opgetild, en zweefden moeiteloos boven daken en langs boomtoppen. De illusie van gewichtloosheid die de ouderwetse special effects opriepen en de dromerige muziek die Tan Dun erbij schreef, waren nog belangrijker dan de kung-fu-choreografieën om van 'Crouching tiger, hidden dragon' een verslaving te maken. Waaraan ik toegaf door steeds opnieuw naar de uitgestorven ochtendvoorstellingen in Pathé de Munt te gaan.

Met de onwerkelijke bloemetjesjurken van Maggie Cheung, krakende 78-toerenplaatjes van Chinese liefdesliedjes en het klikkende geluid van mahjong-stenen maakt Wong Kar-wai met 'In the mood for love' van de jaren zestig een verloren paradijs. Terwijl hun echtgenoten vreemdgaan, durven Cheung en haar tegenspeler Tony Leung met geen woord over hun liefde voor elkaar te reppen. Een kus, zelfs een aanraking bleef achterwege, en het was die onafgebroken terughoudendheid die hun passie zo groots, zo nobel, en ook zo verdrietig maakte.

Het contrast tussen beeld en geluid was zelden scherper dan in 'Chunhyang'. Te horen was een kreunend, smachtend, krijsend recitatief waarin een traditionele pansori-zanger over verboden emoties en een geheim huwelijk vertelde, te zien waren ingetogen en gestileerde tableaux van het achttiende-eeuwse Korea. De onmogelijke liefde die de twee knappe hoofdrolspelers van regisseur Im Kwon-taek verborgen moesten houden, werd via de omweg van de zangstem juist verrassend spannend en aangrijpend.

© Trouw 2010, op dit artikel rust copyright.