22 maart / Zeesterren behoren tot de stekelhuidigen

• 
• 1 / 2
• 

De grauwrode rughuid van de zeester bestaat uit kalkplaatjes, die aan de buikzijde rijen gaatjes vrij laten, waar honderden voetjes door naar buiten kunnen.  

Levend vind je zeesterren zelden op het strand, want ze zijn meestal afkomstig van kuilvissers, die onnutte vangsten overboord zetten. Aangespoeld op het strand maken meeuwen korte metten met de lijkjes.

Zeesterren leven op een stevige ondergrond, bij voorkeur op de stenen, waaruit pieren en dijken bestaan. Onder losliggende stenen zitten zeesterren, samen met alikruiken, zeepokken, mosselen en zeeanjelieren.

Samen met zeeappels en zeeëgels behoren zeesterren tot de stekelhuidigen. De grauwrode rughuid bestaat uit kalkplaatjes, die aan de buikzijde, aan de onderkant van de armen, rijen gaatjes vrij laten, waar honderden voetjes door naar buiten kunnen. Met die voetjes kruipt een zeester en kan hij zich hechten aan een harde ondergrond. De voetjes werken als zuignapjes.

Zuigkracht is van belang om de zeester op zijn plaats te houden in sterke stroming en ook voor de manier van prooi verschalken.

Het voedsel van zeesterren bestaat uit levende mosselen. Een zeester kan een mossel open krijgen door alle armen om de beide kleppen te leggen, een aantal voetjes op de kleppen vast te zuigen en die uit elkaar te trekken. Als de mosselkleppen ten slotte beginnen te wijken, stulpt de zeester het grootste deel van de maag door de mondopening naar buiten om het vlees van de mossel. Het maagsap begint de mossel in zijn schelp al te verteren. Uiteindelijk stulpt de ster maag en prooi weer naar binnen en is het eten afgelopen.

© Trouw 2010, op dit artikel rust copyright.