Mens in beeld

Veel enthousiaste natuurfotografen leggen de pracht en praal van de natuur vast op een manier alsof het lijkt dat er nooit enig mens op onze aarde heeft rondgelopen of we in een natuurgebied aanwezig zijn waar nog nooit een mens is geweest.

In de natuur horen geen mensen. Natuur zonder mensen – en liefst ook zonder menselijke elementen – lijkt de ultieme natuur.

De commerciële vraag aan natuurfotografen is juist volledig het tegenovergestelde. Mooie uitzichten, prachtige zonsondergangen of indrukwekkende zonnestralen in het bos zijn mooi maar een foto van een wandelend echtpaar op de heide verkoopt. Als er maar mensen in beeld zijn, kijkend in de camera, gelukkig de wereld in wandelend, contact makend met de kijker van de foto en uitnodigend vragend “kom met ons mee de natuur in”. Dat verkoopt, is bijna nooit fotografisch interessant of spannend maar is wel wat de commercie wil.

Twee uitersten tussen wat de commercie van ons beroepsfotografen vraagt en wat de ‘echte’ natuurfotograaf eigenlijk wil maken. Zit daar dan niets tussenin? Is er dan geen spannend beeld te maken mèt mensen in beeld? Zijn mensen dan werkelijk zó ver van de natuur afgedwaald dat we ze uit moeten bannen uit ons beeld omdat we anders geen natuurfoto meer hebben?

Nee natuurlijk niet. En daarom hier een mooi voorbeeld. Ik was in het koude besneeuwde winterbos de prachtige zonnestralen aan het fotograferen toen er twee mensen in beeld wandelden. Niet in de camera kijkend, zich niet bewust van mijn aanwezigheid, heerlijk in hun eigen wereld, zich zelfs niet bewust van de prachtige stralen. Daarom commercieel niet interessant! Maar wel prachtig verlicht door de stralen, de stralen wijzen de mensen juist aan als ware het spotlights die de hoofdpersoon op toneel verlichten. Het beeld klopt en de elementen horen bij elkaar. Mens als onderdeel van de natuur, en zo zie ik het graag!

Het uitgebreide bericht met nog meer beelden van deze ochtend is te lezen op mijn website, klik hier.

© Trouw 2010, op dit artikel rust copyright.