Maak gebruik van de omstandigheden
Dossier
Na de prachtige kleurentijden met zachte temperaturen en mooi zonlicht begint nu de tijd van herfststormen en afgevallen bladeren. De meeste bomen, zeker in het open veld, zijn hun bladeren al kwijt en de natuur maakt zich op voor de koude winter.
Ik hoor om mij heen veel geklaag over het weer en de omstandigheden nu. Eigenlijk niet alleen nu hoor, ik hoor het altijd wel. Is een beetje onze Nederlandse aard. Het licht is te hard, of juist niet geel genoeg. Het is te lang droog geweest voor mooie kleuren of het regent juist. Het is de koud om naar buiten te gaan of juist te warm. Het waait te hard of juist te weinig… Er wordt wat af geklaagd in fotografenland over de omstandigheden. Ik hou daar niet van. Sterker nog, als je niet om kunt gaan met de omstandigheden moet je in mijn ogen op fotografisch gebied nog veel leren. Een goed fotograaf kan niet alleen omgaan met alle omstandigheden, maar gaat juist nog een stapje verder. Onder alle omstandigheden kan hij mooie foto’s maken, niet omdat hij de techniek zo goed beheerst, maar omdat hij weet wat de voordelen en mooie kanten zijn van ieder moment!
Tuurlijk ken ik het ‘gouden uurtje’, maar om dan te zeggen dat je in de zomer dus midden op de dag niet kan fotograferen is pertinent onjuist. Midden op een zomerse dag heb je knalharde schaduwen, klopt, daar is niets aan te veranderen. De één zal dat moment gebruiken om op het terras te gaan zitten, maar juist die knalharde schaduwen en dat harde licht geeft mogelijkheden die je tijdens het gouden uurtje niet hebt.
En zo ook de november maand met de potentiële stormen. Het licht is niet heel bijzonder, klopt, en de omstandigheden kunnen best guur zijn, klopt ook. Maar juist vanmorgen heb ik gebruik gemaakt van de wind, die eindelijk weer eens lekker was, om op zoek te gaan naar ‘mijn’ kudde wilde damherten. Herten zijn ontzettend gespitst op geur en de wind was nu zo lekker dat ik, na een lange sluiptocht, een moeder met jong kon benaderen tot minder dan tien meter. Languit liggend en kruipend door het natte gras, met koude buik en voeten, heb ik ze tijden kunnen gadeslaan en ben ik met ze meegekropen terwijl ze rustig door graasden.
Tot het moment dat een rund mijn rugzak begon te onderzoeken. Ik draaide mij om, om te kijken wat er gebeurde en toen had moeder iets door. Ze zag mij echter niet maar was wel ineens alert. En wat ik toen zag had ik nog nooit gezien. Ze had een gevoel waar het ‘ding’ moest liggen en beschreef met haar jong een grote cirkel om mij heen tot ze precies achter mij was. En daarmee was de wind ineens in haar voordeel om mij te ruiken… met een luide gil spurtte ze weg. Mij nog nagenietend achterlatend…
© Trouw 2010, op dit artikel rust copyright.
Meer informatie
Mocht je geïnteresseerd zijn in de techniek en camera-instellingen, lees dan het uitgebreide weblog op mijn website .
Plaats een reactie
Stuur artikel door