Friese windmolen kan water leveren aan Afrika

Hulporganisaties wijzen nieuwe techniek voorlopig af

Wilt u weten hoe de molen werkt? Op www.dutchrainmaker.nl ziet u precies hoe de techniek achter de molen werkt.

Het Friese bedrijf Dutch Rainmaker bedacht een windmolen die het drinkwatergebrek in Afrika kan tegengaan. Maar eerst zal de uitvinding westerse akkers bevloeien en zwembaden vullen.

Hij heeft zich er voorlopig maar bij neergelegd, zegt Gerard Schouten van Dutch Rainmaker. De windmolen die zijn bedrijf ontwikkelde, was primair bedoeld om schrijnend drinkwatergebrek in droge ontwikkelingsgebieden te bestrijden. Liever vandaag dan morgen.

Door de turbine niet uit te rusten met een stroomgenerator maar een compressor met koelingssysteem, is hij in staat om vocht in de lucht door condensatie en zuivering te verzamelen als drinkwater. Maar hoewel de proefmolen, die sinds oktober in Harlingen staat, de verwachte productie van 500 liter per dag waarmaakt, zit het er nog niet in dat Afrikaanse waterputten worden overvleugeld door water leverende molens.

Particuliere hulporganisaties (ngo’s), volgens Schouten de enige partijen in ontwikkelingslanden die deze molens zouden aanschaffen, nemen geen risico met nieuwe technieken. „Liever gebruiken zij bewezen methoden, waarbij brak of zout water wordt gezuiverd en vervolgens in tanks getransporteerd. Dat is natuurlijk veel minder duurzaam en energiezuinig.”

De ’lichtelijke ergernis’ die Schouten voelde na de voorlopige afwijzing van hulporganisaties veegt het doel van Dutch Rainmaker (Nederlandse regenmaker) echter niet van tafel. Het Friese bedrijf, met tien man in dienst, neemt een omweg om zijn streven waar te maken.

Schouten: „De eerste molens, die we vanaf volgend jaar plaatsen, worden verkocht aan commerciële ondernemingen. De turbines, met een capaciteit van zeker 7000 liter per dag, worden ingezet in de olie- en gasindustrie, landbouw, veeteelt en de toeristische sector in droge gebieden waar de waterprijs hoog is.” Deze molens sparen het hemelwater zonder zuivering op in een bassin.

Door via de commerciële weg aan te tonen dat de techniek van Dutch Rainmaker werkt, wordt aan hulporganisaties getoond dat de turbines een plek moeten krijgen in arme gebieden, hoopt het bedrijf. Het is onwaarschijnlijk dat er ook showmodellen in Nederland verschijnen. „Dat zou onzin zijn. Wij hebben hier nu eenmaal de luxe dat waterschaarste niet bestaat”, zegt Schouten. „Overigens moet je in Nederland aan talloze regeltjes voldoen om drinkwater te produceren. Dutch Rainmaker zoekt zijn activiteiten voor 95 procent in het buitenland.” Een luchtvochtigheid van 45 procent is voldoende om de molen te laten functioneren. Dat is op vrijwel elke plek haalbaar, behalve midden in de woestijn.

Schouten kan niet precies aangeven wat een molen gaat kosten. „Dat ligt er maar net aan van welke capaciteit je hem wilt. Het is zoals bij vervoersmiddelen: je gaat van A naar B. Maar wil je een fiets of een vliegtuig?” Verder dan de ruime indicatie van een aanschafbedrag tussen 10.000 euro voor een klein model en een miljoen voor een grote komt Schouten niet. Contracten zijn er nog niet, maar Schouten verzekert dat er vergevorderde, hoopvolle besprekingen plaatsvinden in Australië, de VS en het Midden-Oosten.

Zo zal het gebeuren dat de machinale regenmakers eerder westerse zwembaden gaan vullen en akkers bevloeien, dan dat de techniek de dorst in droge gebieden zal lessen, zoals bedacht. Schouten: „De interesse vanuit arme gebieden is er zeker. Ik blijf ervan overtuigd dat de molen toegepast zal worden in de strijd tegen sterfgevallen door waterschaarste.”

Volgens Dutch Rainmaker heeft een dorp van 2000 inwoners in een ontwikkelingsgebied genoeg aan één turbine die dagelijks zeven kuub water verzamelt. „Dagelijks 20 liter water per persoon is daar genoeg, in tegenstelling tot de 130 liter die Nederlanders gebruiken.”

© Trouw 2010, op dit artikel rust copyright.