De Verdieping

10 februari 2010

Perdiep Ramesar

Kinderontvoering loont vaak

Janneke Schoonhoven uit Oude Pekela laat foto's zien van Ammar en Sara, haar twee kinderen die in augustus 2004 door hun vader naar Syrië waren ontvoerd. De kinderen keerden terug naar Nederland nadat ze naar de Nederlandse ambassade in Damascus waren gevlucht. © DENNIS BEEK, ANP

reacties (28)
print
stuur artikel door

U bekijkt nu: pagina 1 van 2.

Als een kind door een ouder, meestal is het de moeder, naar een ander land wordt ontvoerd, heeft deze nog recht van spreken. Ze hoeft alleen aan te tonen dat het kind bij haar goed af is, blijkt uit nieuw onderzoek.

Maximes (6) leven is in twee stukken gescheurd. Het ene deel ligt in Nederland en het andere in Frankrijk. Het jongetje is geboren in Nederland en verhuisde toen hij vier jaar was met zijn Nederlandse moeder en Franse vader naar Parijs. Eenmaal in Frankrijk liep het huwelijk stuk en scheidden zijn ouders. Zijn vader kreeg in Frankrijk het gezag over de jongen. Maxime ging al in Frankrijk naar school, had vriendjes, sprak Frans en had familie en vrienden om zich heen die pappa konden helpen bij de opvoeding. Maxime leek gelukkig. Maar zijn moeder was ten einde raad en nam een rigoureus besluit: ze verhuisde naar Nederland en ontvoerde tijdens een bezoek haar zoontje. Een internationale kinderontvoering door een ouder was een feit en Maxime zag zijn vader niet meer. Een waar gebeurd verhaal, de naam van het kind is om privacyredenen gefingeerd.

De vader die het gezag had, deed aangifte bij de Franse Centrale Autoriteit die haar Nederlandse evenknie op de hoogte bracht. Die instantie houdt toezicht bij internationale kinderontvoeringen door ouders in landen die het Haags Kinderontvoeringsverdrag 1980 hebben ondertekend.

Het duurde ruim één jaar voordat de zaak daadwerkelijk voor de Nederlandse rechter kwam. Het proces kwam niet net als bij een ’gewone’ ontvoering bij een strafrechter, maar bij de rechtbank die beslist over personen- en familierecht, zoals bij scheidingen en bezoekregelingen.

Maxime woonde inmiddels bij zijn moeder, ging inmiddels naar school, leerde Nederlands en zat op voetbal. Ook in Nederland had Maxime zijn grootouders, ooms en tantes om zich heen die zijn moeder ondersteunden. Na een lange procedure besliste de rechter in het voordeel van de moeder: Maxime blijft bij zijn moeder die hem uit Frankrijk meenam.

De rechtbank concludeerde dat er sprake was van worteling nu Maxime na de ontvoering al langer dan één jaar in Nederland verbleef, daar naar school ging, de taal beheerste en een sport beoefende. Het feit dat de ontvoerende ouder de moeder was die een speciale band met het kind had, was op zich onvoldoende reden om de terugkeer naar het land van herkomst te weigeren.

Maar vanwege de worteling van het kind in Nederland en omdat de rechtbank geen reden ziet om aan te nemen dat wonen bij de moeder geestelijk of lichamelijk schadelijk is voor het kind, wordt het verzoek van de vader tot teruggeleiding afgewezen.

De conclusie is dat Maxime bij zijn moeder in Nederland mag blijven. Het jongetje was nog te jong om officieel aan te geven bij wie hij wilde blijven, want dat kan in Nederland pas vanaf acht jaar.

Deze casus illustreert de problematiek rondom internationale kinderontvoering en het Haagse verdrag uit 1980. „Het verdrag is geschreven in een tijd waarin veel gastarbeiders naar westerse landen kwamen om te werken, aldaar een relatie aangingen en vervolgens kinderen bij westerse vrouwen verwekten”, zegt juriste Aline Nederveen. „Omdat het geregeld voorkwam dat de vaders hun kinderen zonder toestemming van de moeder meenamen naar hun land van herkomst, werd het verdrag in het leven geroepen om deze moeders en hun kinderen te beschermen tegen dergelijke ontvoeringen.”

Maar uit haar onderzoek blijkt dat nu zowel in Nederland als in Duitsland in verreweg de meeste gevallen de moeder de ontvoerende ouder is. „In Nederland is in 86 procent van de internationale kinderontvoeringszaken de moeder de ontvoerende ouder en in Duitsland in 82 procent”, zegt Nederveen. Dat is volgens haar in strijd met de oorspronkelijke gedachten van het kinderontvoeringsverdrag.

Nederveen vergeleek in haar onderzoek voor het Kennispunt Recht, Economie, Bestuur en Organisatie van de Universiteit Utrecht, dat binnenkort wordt gepubliceerd, 148 relevante uitspraken inzake internationale kinderontvoering van de Nederlandse gerechten. Vervolgens legde ze die uitspraken naast 527 voor uitspraken in Duitsland.

Het Haags Kinderontvoeringsverdrag is een rechtshulpverdrag, waarin internationale samenwerking wordt georganiseerd om internationale kinderontvoeringen zo snel mogelijk ongedaan te maken. Het doel van het verdrag is om de situatie –zoals deze voor de ontvoering was– zo snel mogelijk te herstellen, zodat de schadelijke gevolgen die een ontvoering met zich mee kan brengen zoveel mogelijk worden beperkt. Het motto is dan ook: ’eerst terug, dan praten’, zegt Nederveen. Maar die gedachte achter het verdrag wordt niet altijd gevolgd. Want in veertig procent van de gevallen hoeft het kind niet terug naar het land waaruit het ontvoerd is.

Het Haags Kinderontvoeringsverdrag is niet door alle landen erkend. Vooral westerse landen ondertekenden het verdrag. Bij Ammar en Sara bijvoorbeeld die in 2004 door hun vader naar Syrië werden ontvoerd en vervolgens in 2006 naar de Nederlandse ambassade vluchtten om naar Nederland terug te keren, speelde het verdrag geen rol. De moeder kon daar geen aanspraak op maken, omdat Syrië het verdrag niet heeft erkend. Ook kon de vader niet aangeven waarom de kinderen bij hem beter af waren. Deze zaak die veelvuldig in de media kwam, vormde de publieke opinie: de kinderen moesten terug naar de moeder en de vader was fout.

Maar in het geval van Maxime gebeurde dit niet. Als een ouder een kind ontvoert, doet de achterblijvende ouder aangifte. Waarop een procedure volgt om het kind terug te krijgen. Anders dan in een strafzaak kan de ontvoerende ouder volgens het verdrag zogeheten weigeringsgronden aanvoeren, namelijk: worteling van het kind, ernstig risico voor lichamelijk en geestelijk gevaar en/of de ondraaglijke toestand en verzet van het kind.

Als een kind langer dan één jaar bij de ontvoerende ouder woont, kan de grond ’worteling van het kind’ worden aangevoerd.

’Belast een kind niet te jong met de keuze tussen vader of moeder’

Het verzet van het kind is een ander verhaal. In Nederland houdt de rechter in internationale kinderontvoeringszaken vanaf het achtste levensjaar rekening met de mening van het kind. Dan wordt het kind door de rechter gehoord.

Onderzoekster Nederveen vindt die leeftijd nog te laag, omdat het kind op die leeftijd nog niet moet worden belast met de keuze of hij terug wil keren naar de achtergebleven ouder. „Ik pleit voor een verhoor door bijvoorbeeld de Raad voor de Kinderbescherming of een psycholoog. Daarnaast dient dit verhoor plaats te hebben in een andere omgeving dan de rechtszaal waar dat nu gebeurt. Dat is een omgeving die voor een kind erg imponerend kan zijn. Een gedragsdeskundige kan beter beoordelen of een kind liever bij de moeder is of bij de vader, en/of er sprake is van een loyaliteitsconflict. Dat een kind het gewoon leuker vindt bij een van zijn ouders, is volgens het verdrag onvoldoende om het verzet van het kind aan te nemen. Er moet sprake zijn van daadwerkelijk verzet tegen de terugkeer naar het land van herkomst.”

Reacties (28)

De moeder had in Frankrijk weinig kans op toewijzing van de voogdij vanwege haar zwakkere rechtspoistie daar. In Nederland, het land waar haar kind nota bene geboren en getogen is, was juist háár positie sterker en die van haar ex minder. "Ontvoering" is een kwestie van perspectief. De vader pakte het listig aan door eerst met zijn gezin naar Frankrijk te verhuizen en toen de scheiding aan te vragen. Als ze eerder in NL waren gescheiden had hij nooit de voogdij gekregen. Al die frustratie/complottheorieën over "arme mannen" vs "slechte vrouwen" komt overigens weinig mentaal stabiel over, en dat is ZEKER bijzonder onprettig voor een kind.

maria, oslo op 17-02-2010, 21:55

Inderdaad, de rechter was een vrouw. En dan is het bekeken. In Nederland wordt nog steeds recht gesproken zonder bewijzen als grondslag. Latere rechtszaken, na het eerste kort geding waarin de Nederlandse staat zich medepleger aan ontvoering maakt,worden zo'n zelfde schijnvertoning. Ja, de onafhankelijke rechter is een groot goed! En let wel, alles op kosten van de belastingbetaler. Vrouwen (die in mijn geval medebezitter zijn van een huis en ter zitting toegeven hun man bestolen te hebben)krijgen namelijk een advocaat toegewezen. En een uitkering. Later krijg je je kinderen niet meer terug, omdat ze " geworteld zijn. Dat waren ze thuis ook.

Maarten Visser, Kalmthout (B) op 15-02-2010, 12:23

De rechten van de kinderen blijken in Nederland al helemaal geen item te zijn. Nadat ze door hun borderlinemoeder ontvoerd zijn worden ze weggestopt in een opvanghuis, gerund door een, laat ik het vriendelijk zeggen, stel naievelingen. De kinderen worden in volledige verwarring gehersenspoeld. Vrienden, dieren, sportclub, school, vader, alles kwijt. Er wordt ze wijsgemaakt dat hun vader een bedreiging is. Daarna verhuizen ze naar een huis op een geheim adres, en krijgen "hulp". Allemaal op uw kosten overigens. Vervolgen mogen ze van de rechter, terwijl hun moeder op de gang zit te wachten, vertellen bij wie ze willen wonen. Raad eens???

Maarten Visser, Kalmthout (B) op 15-02-2010, 12:22

Een ding is in ieder geval duidelijk. De vader heeft voor het Nederlands kinderrecht nauwelijks of geen rechten. Zelfs ontvoering wordt zonder meer geaccepteerd, mits de dader een vrouw is. Eigenaardig, dat een rechter blijkbaar geen rekening wenste te houden met deze toch wel heel duidelijke wetsovertreding. Ook een vrouw zeker.

Ton Doesburg, Nijmegen op 12-02-2010, 17:22

Gezien de reacties van sommige mensen, dringt nog steeds niet door dat familierechters debet zijn aan deze situaties. En daarbij blijkt wederom, dat mensen nog steeds uitgaan van goed oordelen door rechters.
Hoe komt dat mensen?
Iemand hieronder. Kinderrechten verankeren in familierecht.
Beste Nederland is al een paar keer veroordeeld voor overtreding kinderrechten. Alleen die burgers blijken het niet te weten.
En zoals gebruikelijk in politiek wordt er omheen gepraat.

Juspol, H op 12-02-2010, 13:12

@Maria. Denkt u niet na of iets dergelijks? De dame moeder in kwestie maakt zich schuldig aan kinderontvoering en die zou u dan, ondanks dat het een crimineel te noemen is, als crimineel dan gezag willen blijven geven ook nog eens?

Lekker voorbeeld.

Juspol, H op 12-02-2010, 13:12

Laat iedereen het verhaal nog eens goed lezen. Dit kind van 6 heeft 1 jaar in Frankrijk gewoond, en in totaal 5 jaar in NL. De moeder was de verzorgende ouder. Tijdens de korte periode in Frankrijk viel het huwelijk plots ineen en heeft de Franse vader van de Franse rechter het kind toegewezen gekregen. Het is nl zo als 1 van de ouders buitenlander is, die een zwakkere rechtspositie heeft. Het was dus slim van de vader pas in Frankrijk de scheiding aan te vragen. De NL rechter heeft nu gemeend dat het in de huidige situatie voor het kind beter is in NL te blijven. Waar het het langst gewoond heeft en het goed verzorgd wordt door de moeder.

Maria, Oslo op 11-02-2010, 20:32

mijn eerste reactie is: hoezo recht van de ouders .. waar is het recht van het kind? Ouders hebben geen recht op het kind, kinderen hebben recht op liefhebbende ouders, die het recht op veiligheid, geborgenheid, rust, reinheid en regelmaat waarborgen. Veel ouders zijn alleen met zichzelf bezig of met de strijd tegen hun ex. Daar is het kind het slachtoffer van. Misschien kunnen we het recht van het kind eens gaan verankeren in het familierecht.

Mo, Den Haag op 11-02-2010, 14:49

Waarom bepaalt een rechter niet dat het kind beide ouders moet zien? Dat hij dus de moeder of de vader de verplichting oplegt de andere ouder in staat te stellen ook een band met het kind op te bouwen, ook al woont het in een ander land.

Moos, Middelburg op 11-02-2010, 14:39

Hoezo rechten van vaders en moeders... er telt slechts 1 recht en dat is het recht van het kind... een kind heeft het recht dat het bij vader en moeder kan zijn... al dan niet gescheiden...als ouders hebben besloten samen naar Frankrijk te gaan en er volgt een scheiding.. jammer dan moeder... dan ga je je leven maar in frankrijk op poten zetten.... familie van mij heeft dit in zwitserland gedaan... pa had graag terug gewild naar Nl... maar om de kinderen is hij er gebleven...

BA, harderwijk op 11-02-2010, 09:16

kijk nu op
www.bringseanhome.org

Het kan immers nog gekker. Helaas kijken (veel) regeringen toe en doen (vaak bewust) niets.

zomaar , bilthoven op 10-02-2010, 20:00

@ zomaar iemand.. Gezien het feit dat velen te maken hebben met een borderliner, ook al denken ze van niet vaak, en als ze het wel weten en zo'n figuur in behandeling is in ggz -huisartsen- dan betekent dat meestal dat diezelfde ggz in familierecht bij scheidingen vaak niks wenst te zeggen bijvoorbeeld. En als de rechter daar dan intuint met die verweerschriften ook want niemand controleert wat een moeder zegt of beweert, dan is het hek van de dam.

Juspol, H op 10-02-2010, 19:59

verv.2.er lopen in dit land zat moeders die klakkeloos met die ernstige geestesstoornis gezag hebben eenzijdig ook, die van alles aan mekaar kunnen blijven bedonderen terwijl niemand wenste in te grijpen in belang van het kind te land.
Daardoor zitten we nu met het hoge aantal onder andere in Jeugdzorg ook. Door ook veel rechtsbeslissingen daarvoor al, omdat men in valkuilen trapt van borderliners met als kenmerk bedrog en liegen en manipulatie. En dan zit je nog steeds met een of andere afleidingsmanoevre door ouders van zulke figuren bijvoorbeeld die de zaken in de doofpot houden.

Juspol, H op 10-02-2010, 19:59

Verv.3.Ten koste zelfs van eigen kinderen met borderline aangezien dat het nog in stand houdt ook. De dan vele grootouders immers hebben daar rol in. Ook in meegaan van handel en wandel van zulke 'moeders'.
Plegen misdrijven ook veelal. Valsheid in geschrifte kan dat zijn, liegen, valse aantijgingen gaan doen, en ook letterlijke bedreiging komt voor. C.q. nog erger het bedreigen van eigen kind en gewoonweg niks zeggen tegen instanties en rechter.
Uiteraard zijn zulke mensen gestoord. Ook zulke zogenoemde grootouders in die zaken. Moeten hoognodig naar een psychiater.
Plegen kindermishandeling zulke.

Juspol, H op 10-02-2010, 19:59

Het is natuurlijk erg politiek incorrect, maar is in heel veel gevallen de band tussen moeder en kind ook niet gewoon het sterkst?
Tuurlijk, de man heeft ook een zaadje bijgedragen, en bescherming en zorg (als het goed is), maar de band tussen moeder en kind is ontegenzeggelijk bijzonder.

Ik zeg niet dat ouders de kinderen moeten ontvoeren en ze bij de andere ouder weg moeten houden, maar ik kan me dat in bepaalde gevallen (geestelijke/lichamelijke mishandeling of alcoholisme door ouder) wel voorstellen.
Ik zou ook graag zien dat mensen dieper nadenken over rechten van en plichten t.o.v. het ongeboren kind, voor ze het op de wereld zetten

zomaar iemand, NL op 10-02-2010, 18:07

ouders zouden gewoon in hetzelfde land moeten blijven wonen, ook al is het dan niet het land van eigen keuze. In dit geval had de moeder gewoon in Frankrijk moeten blijven.
schandalig hoe ouders als kleine kinderen hun zin proberen te halen. Verwend gedrag, bah.

lea, tilburg op 10-02-2010, 17:55

@Nieuweboer. De vraag dient tevens te zijn of Nederland eindelijk ingrijpt of wenst in te grijpen in dit land zelf inzake ontvoering onder de plu van falend recht. En in vele zaken onder de plu van valse verklaringen letterlijk, omdat in verweerschriften in familierecht al die verklaringen gedaan door moeders totaal niet worden gecontroleerd ook. Zelfs aangifte valsheid in geschriften wist men onder tafel te moffelen of te houden jarenlang. En dan zeggen als rechter nota bene bij twijfels -in belang kind- en dan nog gezag geven ook en over bewijzen heenstappen omdat anders de beeldvorming Nederland ook in politiek niet uitkomt.

Juspol, H op 10-02-2010, 17:49

Het is te belachelijk voor woorden dat als je een kind ontvoert en de procedure lang genoeg weet te rekken, je de voogdij krijgt.

Dit betekent dus dat mensen die rechterlijke uitspraken naast zich neer leggen, beloond worden, en dat mensen die wel respect hebben voor rechterlijke uitspraken en gerechtelijke procedures, gestraft worden. Het is ronduit onbegrijpelijk dat rechters daarin meegaan.

Kindontvoering is feitelijk een vorm van eigenrichting, het is immers een poging om buiten de rechter om de voogdij op te eisen. Eigenrichting wordt door rechters meestal zwaar afgekeurd, maar in dit geval wordt het dus beloond.

Aart Tuynman, Den Haag op 10-02-2010, 17:32

Zo ben ik dus mijn zoons Coen en Peter (voorlopig) kwijtgeraakt. Mijn ex heeft mijn kinderen op 8 maart 2007 ontvoerd van Belgie naar Nederland. De reden: ze had fraude gepleegd en durfde mij niet meer onder ogen te komen. Alles is gegaan zoals in het artikel. Combineer een club "hulpverleners" met een liegende advocaat en een stel incompetente en/of partijdige rechters, en je hebt het Nederlandse scenario. Als vader wordt je aangifte van ontvoering niet eens opgenomen. Toen ik eindelijk het "blijfhuis" in Emmen had gevonden waar mijn gezin werd verstopt, kregen ze direct een huis toegewezen op weer een geheim adres. Nu dus naar het Europees Hof.

Maarten Visser, Kalmthout (B) op 10-02-2010, 17:32

Ja, meneer/mevrouw Nieuweboer, dat was ook mijn eerste gedachte na lezing. Nederland is geen haar beter dan 'n land als Syrië op dit gebied, kennelijk.

Peter Zwitser, Amsterdam op 10-02-2010, 17:27

Ik ben dol op deze logica. Ontvoer je kind, rek de procedure meer dan een jaar en je mag je kind houden. De vraag of het ook een vader nodig heeft en de vraag naar respect voor de rechtelijke uitspraak van een sterk bevriende natie - allemaal irrelevant.
Het lijkt mij dat Nl voorlopig niet met het vingertje naar Marokko en Syrie mag wijzen als Nederlandse moeders hun kinderen daar niet terug kunnen krijgen.

M.Nieuweboer, Moengo Suriname op 10-02-2010, 12:20

Petitie werd opgesteld en is ondertekenbaar. Stop-Passyndroom bij kinderen.
En dat wil zeggen dat overheid en rechters moeten stoppen met deze gang van zaken en met klakkeloos zonder onderzoek bij scheidingen in gevallen gezag geven alleen aan moeders met of zonder stoornissen BL of kenmerk manipulatie o.a.
De valse verklaringen gedaan door zulke onder de plu van verzwijging door o.a. in zaken hulpverlening c.q. andere instanties druipen van het papier.

Juspol, H op 10-02-2010, 12:12

Hierbij link Petitie in belang van kinderrechten en tegen passyndroom.
In belang van het kind geachte politiek en rechters.
En hulpverleners ggz, huisartsen en instanties....
http://www.petities.nl/petitie/stop-passyndroom-bij-kinderen

Juspol, H op 10-02-2010, 12:12

Wat een schandalig verhaal. Dat die moeder beloond wordt voor dit gedrag kan echt niet. De Nederlandse familierechter laat sowieso flinke steken vallen. Ook in het geval van baby Donna, waarin sprake was van kinderhandel, besloot hij dat het kind bij de kopers mocht blijven. dit soort zaken horen bij de strafrechter. De kinderkopers en ontvoerende ouders horen bestraft in plaats van beloond te worden.

henk, den haag op 10-02-2010, 12:12

En, het is werkelijk belachelijk, van de zotte, van de pot gerukt maar Hirsch Ballin heeft heel kort geleden een wetsvoorstel ingediend om kinderontvoering naar Nederland niet meer tegen te gaan, kan het nog gekker?

AdVader, Utrecht op 10-02-2010, 12:04

helaas ben ik het met @ aalders dus niet eens.Het is vaak zo dat soms moeders wel het eenkoppige gezag hebben bij een scheiding en dan kan je dat niet als ontvoering gebruiken.En het kan ook zijn dat meestal ook vaders zijn die de kinderen meenemen naar eigen land.Dus ik vind dergelijke uitspraken van @ aalders over dat moeders vaker achter ontvoering aan zitten van hun kind niet mee eens.

Ann de Kroon, belgie op 10-02-2010, 12:03

Moeder kan/mag kinderen niet meer zien. Dat komt af en toe voor en zorgt vaak voor veel en langdurige ophef. In Nederland worden jaarlijks van tientallen vaders de kinderen afgenomen. Die kunnen/mogen ook hun kinderen niet meer zien. De Nederlandse wetgeving laat dit toe. Waarom wel aandacht voor moeders die hun kind kwijt raken, maar niet voor vaders die hetzelfde overkomt? Is het erger als een moeder haar kind kwijt raakt dan wanneer dat bij een vader gebeurt? Hebben vaders minder gevoel? Of je kind nu in in Egypte zit of in een plaats 10 km verderop maakt niet uit. In beide gevallen mag je ze niet zien. Jarenlang niet.

Sisyphus Lacht, Amsterdam op 10-02-2010, 12:02

Ja helaas krijgen vaders veelal de stempel opgedrukt dat zij hun kinderen zouden ontvoeren/ontouderen
Ja Moeders zitten vaker achter de ontvoering van hun kind of kinderen dan de Vader.
Dat geld zowel voor kinderen die zonder toestemming vanuit het buitenland naar Nederland worden meegenomen als voor kinderen die vanuit Nederland naar het buitenland worden gebracht.
Kinderombusman schreef er al het nodige over.
google kinderombudsman,ontvoeringen,moeders,vaders

J.Aalders Kinderombudsman, Velp gld op 10-02-2010, 09:25