slotervaart / Een vreemde in het gezin

1 / 2

Op straat in de Amsterdamse wijk Slotervaart. 'Gingen die jongens maar naar de moskee, dan was er nog iets van controle.' (De geportretteerden hebben geen relatie tot dit artikel.) © AFP

reacties (14)
print
stuur artikel door

U bekijkt nu: pagina 1 van 2.

Marokkaanse jongens grepen twee steekpartijen in de Amsterdamse wijk Slotervaart aan om auto’s in brand te steken en onrust te zaaien. Ouders moeten hun ’probleemkinderen’ strenger aanpakken, vindt stadsdeelvoorzitter Ahmed Marcouch. Maar hun wereld verschilt soms zo van die van hun kinderen, dat ze machteloos staan.

Marcouch:’Ik had ook gehoopt op hún inlevingsvermogen’

Khalid Hashmi (44) had geen idee waar zijn achttienjarige zoon Hicham maandagavond rondhing. De jongen vertrok na tienen en kwam pas na middernacht weer thuis. „Mijn zoon zat gewoon rustig televisie te kijken tot hij opeens een sms-je kreeg. Hij pakte zijn jas en vertrok zonder ook maar iets te zeggen. We riepen hem nog na, maar hoorden de deur dichtslaan. Geen antwoord. Even later hoorden we politie in de buurt bij het August Allebéplein, bij ons een paar minuten vandaan. We schrokken, want onze zoon was buiten, maar hij kwam een paar uur later met Allah’s zegen heelhuids terug. Hij ging meteen naar zijn kamer, ook weer zonder iets te zeggen. We kennen onze zoon, hij oogde gespannen. We wisten meteen dat er iets mis was.”

De Marokkaanse familie Hashmi woont al heel lang in het Amsterdamse Slotervaart. Grootvader Habib (69) kwam met zijn vrouw en oudste zoon in de jaren zestig als gastarbeider naar de hoofdstad. „Je bent bouwkundig ingenieur? Dan heb je vast verstand van stenen. Hier heb je pallets vol, sjouw die maar naar de truck”, een opdracht van de voorman in de steenfabriek die Habib zich nog goed kan heugen. Tien jaar lang heeft hij stenen versjouwd tot zijn rug het begaf en hij werd afgekeurd. Nadat jaren later zijn vrouw overleed, verhuisde hij naar zijn zoon Khalid en zijn gezin met drie kinderen.

Khalid is monteur en verdient genoeg om een huis te huren in Slotervaart. Zijn echtgenote is huisvrouw en heeft zo nu en dan bijbaantjes. Hun oudste zoon van 22 werkt in de beveiliging en trouwt binnenkort. Zijn zeventienjarige dochter, de jongste van de drie, studeert aan de Hogeschool van Amsterdam. Het gaat de familie goed, behalve het middelste kind, de achttienjarige Hicham.

„Die jongen heeft ons de afgelopen jaren vaak in verlegenheid gebracht”, zegt vader Khalid. „Sinds zijn vijftiende veroorzaakt hij problemen. Hoe het komt, weten we niet precies. Soms denken we dat hij gewoon niet goed bij zijn hoofd is. Maar dan herinneren we ons weer dat Hicham op de havo zat en goede cijfers haalde. Er leek niets met hem aan de hand. Tot hij er ruzie kreeg en vanwege zijn agressie van school werd gestuurd.”

Hicham had een andere jongen op school in elkaar geslagen. Hij werd volgens zijn vader ’helemaal gek’. Daarna ging het bergafwaarts. „Die jongen kwam na die vechtpartij in aanraking met de politie en kreeg een taakstraf. Maar die bleek niet voldoende om hem te laten inzien dat hij zijn duistere kant moest onderdrukken. Hij is daarna nog vaker opgepakt, maar telkens ontliep hij met geluk zwaardere straffen. De autoriteiten konden niet zoveel met hem. Maar ook wij wisten niet wat we met hem aan moesten.

Dat weten we nog steeds niet, want sindsdien isoleert die jongen zichzelf. Hij woont bij ons thuis, maar lijkt een vreemde. Hij praat met niemand, hij leeft in zijn eigen wereldje buiten de muren van ons huis en buiten de leden van ons gezin. Eten doet hij zelden thuis. Waar hij geld vandaan haalt om buiten te eten, wil ik eigenlijk niet weten, want hij werkt niet. En als hij reageert, is hij vaak chagrijnig, boos en soms zelfs agressief. Om de vrede te bewaren, laten we hem met rust. Mijn dochter moet namelijk thuis rustig kunnen studeren. Want we willen niet dat zij hierdoor ook de mist in gaat.”

Het huurhuis van de familie Hashmi is voor Slotervaartse begrippen ruim. Grootvader en de kinderen hebben elk hun eigen kamer en het echtpaar heeft een kleine slaapkamer. Ze vinden het belangrijk dat de kinderen de ruimte krijgen die ze nodig hebben. De inrichting doet oosters aan, wit-lederen bankstel, marmermotief op de vloer en een glazen salontafel met gouden randjes.

Aan de muren hangen veel foto’s van het gezin. Met centraal in de huiskamer een foto van opa en oma Hashmi ’in gelukkiger tijden in Marokko’. Verder aan de muur in het Arabisch de islamitische geloofsbelijdenis ’Allah is de enige God en Mohammed is zijn Profeet’. Aan de oostkant van het huis een foto van Mekka. De slaapkamer van Hicham is ’verboden terrein’, dat staat ook op een gejat bordje ’voor onbevoegden’. Maar de vader weet wel te vertellen dat zoonlief aan de andere kant van deze gesloten deur meermalen dingen heeft kapotgegooid.

Hicham is volgens zijn vader een ’probleemjongen’ die qua gedrag lijkt op Bilal B., de 22-jarige vermoedelijk geesteszieke Marokkaan die zondag werd doodgeschoten nadat hij twee politiemensen op het bureau in Slotervaart neerstak. „Soms als hij thuiskomt, ruiken we de geur van marihuana. Terwijl hij weet hoe slecht hij daar tegen kan. Soms zeg ik er wat van, maar dan doet hij alsof hij de baas is en scheldt het hele huis bij elkaar. Vaker zeg ik niets, want dan zie ik aan zijn rode ogen hoe laat het is. Soms drinkt Hicham ook alcohol.

De psychiater waar hij weleens is geweest, had sterk de indruk dat er iets mis was met zijn geestelijke gezondheid. De arts stippelde een hulpverleningstraject uit, maar Hicham weigerde. Hij ging gewoon niet. En zolang er geen opdracht is van de rechtbank. houdt het op. Kennelijk vinden ze hem toch niet slecht genoeg. Oké, het is misschien nog geen Bilal B., maar hij zou het wel kunnen worden.”

Ook gaat de jongen niet naar de moskee. „Het lijk van Bilal B. is naar de moskee El Ouma gebracht voor een herdenking, maar waarom? Alsof deze jongeren naar de moskee gaan. Mijn zoon zeker niet. En al zijn vrienden die hetzelfde gedrag vertonen, ook niet. Het gaat niet om de islam of om geloof in het algemeen.

Reacties (14)

Deze jongen vertelt precies wat nodig is om weer de baas te worden in Slotervaart. Pak al die rad draaiers op, echt allemaal!!, behandel ze psychisch en sociaal, vooral keihard dat is de enige manier om de her opvoeding te latan slagen!!Geef ze een opleiding vooral weinig Theorie maar practische vaardigheden. In Marokko gaan ze er ook niet zachtzinnig mee om!!Daarnaast moete4n ook de opvoeders behandeld worden, anders is het gedoemd te mislukken. Wie o wie neemt het voor zijn verantwoording??

Thyme, Rijsenhout op 10-11-2007, 23:22

Heel goed dit verhaal eens te lezen maar ook verontrustend. Iemand half dood slaan, nauwelijks gestraft worden en daarna rolpatroon worden voor anderen. Toestaan dat etnische bendes opereren. Ik vind dat de overheid zeer slecht functioneert. Ze heeft te zorgen voor de openbare orde en de plicht aanvoerders van bendes te isoleren bv. door gedwongen verhuizing zoals in GB. al jaren gebeurd.Voor mij is Cohen geen held.

n de vries, amsterdam op 10-11-2007, 15:16

Een indrukwekkend verhaal. Toch toont dit artikel nog onvoldoende in hoeverre dit gedrag ook bij niet-Marokkaanse jeugd aanwezig is. En hoe succesvol of ineffectief hulp en/of sancties zijn. Nu gaan er weer veel lezers speculeren. En menigeen krijgt associaties over vergelijkbare drama's. Wat schieten we daarmee op? Zo'n artikel zou meer, relevante, documentatie verdienen. De lezers zijn het waard!

S. Smit, Zwaag op 21-10-2007, 20:01

Het is een treurig verhaal. Ik wens alle gezinsleden heel veel sterkte en hoop dat desondanks de moeitelijkheden de toekomst toch er goed uitziet.

M. de Swart, china op 21-10-2007, 20:00

Zolang de orthodoxe islam aan moslims voorhoudt dat ze moeten denken in termen van ?wij (de moslims)? en ?zij (de rest)?, zolang als er m.a.w. een systeem van zelfopgelegde apartheid blijft, zolang zullen er jongens als Hicham zijn die hun niet-moslim omgeving als vijandig ervaren en er daardoor in conflict mee komen. Laat ze een voorbeeld nemen aan andere immigranten groepen die zonder veel problemen integreren. Maar dan zullen ze wel hun moslim cultuur moeten aanpassen, en daar wringt het schoentje. De islam denkt immers dat zij superieur is aan andere culturen, en dat iedereen volgens de islam of in ieder geval onder de islam moet leven..

l.karremans, heusden op 21-10-2007, 19:57

Ik wens de familie Kasmi sterkte toe, en vooral hulp. Zoals P. Rutten stelt, is dit probleem niet aan ras of cultuur gebonden. Liggen gedragsstoornissen aan de middelen die aan ons dagelijks voer worden toegevoegd, al of niet via het veevoer? Ligt het aan de genen? Neef - nicht huwelijken zijn nu eenmaal niet gezond. Het kan generaties doorwerken, los van rang of stand, weet ik als amateurgenealoog.

J.Verhoeven., Deurne op 20-10-2007, 11:06

De oog- en oorkleppen der islamofoben zullen ook hier wel weer tegen bestand zijn. Toch kan het niet vaak genoeg gezegd worden: als dit soort tuig regelmatig naar de moskee ging, maakte het de straten van Slovervaart niet onveilig.

M.Nieuweboer, Moengo Suriname op 20-10-2007, 11:00

Ik woon zelf al twaalf jaar tussen marokkanen in Enschede. Ik herken deze problemen en deze hebben voor een deel te maken met hoe marokkaanse ouders hun kinderen opvoeden. De kinderen wordt geleerd dat de nederlandse samenleving niet de hunne is. Daardoor raken ze geisoleerd en samen met hun trotse aangeboren persoonlijkheid denken ze dat ze boven onze maatschappij staan. Ze moeten leren dat ze moeten gehoorzamen aan nederlandse regels en gedrachtscodes. Dit vereist een gerichte aanpak naar meer structuur. Het stellen van regels, welke niet door de ouders worden geleerd moet daardoor door de samenleving worden opgepakt.

Bert Huisman, Enschede op 20-10-2007, 10:56

Uitstekend artikel! Toch een vraagje aan de redactie... "(De geportretteerden hebben geen relatie tot dit artikel.)" Waarom staat ze dan afgebeeld bij dit artikel, waarin zeer ernstige ontsporing wordt beschreven? Wat voegt deze foto - behalve stigmatisering - toe aan dit artikel?

Christina, Dokkum op 20-10-2007, 10:54

Hier werkt repressie noch agressie tegen. Alleen een structurele aanpak met zicht op een zinnige toekomst kan hier werken. Dat betekent goede leraren, artsen en een gestructureerde omgeving met adequate huisvesting. Tevens moet deze jongens een functie en een economische zingeving aangeboden worden. Het arbeidsaanbod in de jungle van de vrije markt werkt hier alleen maar als katalysator voor deze problematiek. Dit alternatief vereist echter een omwenteling in het politieke denken en een bereidheid tot economische investering die in het huidige economische stelsel niet te vinden zijn. De politiek blaft en gromt, maar biedt geen oplossing.

Hans van Dijk, Rotterdam op 20-10-2007, 10:47

De familie wist kennelijk al lang dat Hicham crimineel bezig was. Toch hebben ze hem, waarschijnlijk uit schaamte, nooit bij de politie aangegeven. Om de lieve vrede te bewaren hebben ze net als Cohen gekozen voor de aanpak van de zachte heelmeesters. Met een resultaat dat verder voor zichzelf spreekt.

Hans, Amsterdam op 20-10-2007, 10:45

Blijkbaar zijn vooral Marokkanen in feite niet gelukkig in de Nederlandse samenleving, daarom zou ik een forse terugkeerpremie van laten we zeggen € 25.000 p.p. in het vooruitzicht willen stellen, om het voor deze mensen aantrekkelijk te maken, om te remigreren naar de islamitische wereld. Dat kost wel wat, maar Nederland krijgt er een betere samenleving voor terug.

Karin, Haarlem op 20-10-2007, 10:43

Die Hicham is gewoon niet opgevoed, of autoritair, zonder affectie, dat kan ook. Heeft zijn vader hem op een voetbalvereniging gedaan toen hij zes was? Nee, zelfkritiek is er niet. Nederland heeft het gedaan. Gelukkig heeft Amsterdam een aantal maatregelen getroffen. Zo is er de voorschool voor peuters met een taalachterstand. De consultatiebureaus zijn omgevormd tot ouder-kindcentra. Kinderen worden ook gevolgd als zij geen kleuter meer zijn, tot hun 21ste jaar zelfs. De ouders van probleemkinderen kunnen opvoedingscursussen volgen. Maar bij Hicham en zijn leeftijdgenoten is het dweilen met de kraan open, een verloren generatie.

albert van der vliet, amsterdam op 20-10-2007, 10:00

Ofschoon bovenstaand verhaal meer bij 'allochtonen' lijkt voor te komen kan ik uit waarneming zeggen dat dit niet een uniek probleem is van Marokanen of Turken. Ook bij 'goed Hollandse' gezinnen komen dit soort ontsporingen voor ondanks de goede wil en soms grote inzet van de ouders. Het is juist dat men eerst zachte drang en overtuiging uitprobeert. Maar als dat niet blijkt te werken is het dom en kortzichtig niet naar repressie over te schakelen. Bij niet nagekomen afspraken dient ingegrepen te worden. De halfzachtheid van sommige 'welzijnswerkers' kwalificeer ik vooral als luiheid en lafheid.

Peter Rutten, Haarlem op 20-10-2007, 01:37