Gezichtsuitdrukkingen blijken erfelijk te zijn
De manier waarop we kijken bij angst, vreugde of verdriet zit in de familie. De details van onze emotionele gelaatstrekken zijn zo typerend dat je van een erfelijke ’gezichtssignatuur’ kunt spreken.
Charles Darwin knikt instemmend in zijn graf: hij opperde in 1872 al dat gezichtsuitdrukkingen zijn aangeboren. Verder liet antropoloog Paul Ekman jaren geleden al zien dat mensen wereldwijd dezelfde grimas opzetten bij de zes voornaamste emoties: angst, vreugde, woede, walging, verdriet en verbazing.
Ondanks die universele karakteristiek blijft er ruimte voor typerende trekjes, en die gaan van ouder op kind. Dat tonen Israëlische onderzoekers aan in The Proceedings of the National Academy of Sciences (24 oktober).
Zij vergeleken emotionele gelaatstrekken van 21 blinde proefpersonen met die van verwanten en niet-verwanten. Zo behoedden zij zich voor de kritiek dat kinderen gezichtsuitdrukkingen van hun ouders gewoon na-apen.
De familiegelijkenis bleek opmerkelijk – zelfs bij een geadopteerde blinde die zijn ouders pas op 18-jarige leeftijd ontmoette.
En er werd objectief geoordeeld, door een computer. Die inventariseerde 43 details van spiertrekkingen van ogen, mond en wenkbrauwen en deelde zo de families in. Dat ging voor 80 procent goed.
Biologen geven enkele verklaringen voor de gelijkenis in de familie. Onze genen beïnvloeden de opbouw van spieren en zenuwen in het gezicht en beperken zo ook het aantal bekken dat we kunnen trekken. Daarbij was het vanuit evolutionair oogpunt voor de mens van belang goed gereedschap te ontwikkelen voor de herkenning van bloedverwanten: dezelfde gezichtsuitdrukkingen.
© Trouw 2010, op dit artikel rust copyright.
Reacties (4)
Wij zijn scheppers van slaven. Het is een geruststellend gevoel de illussie te wekken dat een ander voor onze tekortkomingen opdraait. En om er kracht aan toe te voegen, creëren we dan een macht die goed genoeg is om al onze zware lasten te dragen, in plaats van te zeggen: "O Here, ik hou zo ontzettend veel van u dat het meer dan gerechtvaardigd is dat ik mijn eigen lasten draag. "Daarom is de 'evolutie' een woord dat ons doet sidderen. Of we nou willen of niet, we zijn met z'n allen aansprakelijk voor het geheel en een ieder draagt z'n deel. In de natuur is onwetendheid geen rede voor kwijtschelding. Alles wat wij nu denken, spreken of doen, heeft invloed op onze genen. En bedenk dat dit niet onopgemerkt blijft.Het openbaart zich in ons nageslacht.
Paul Mohabiersing, Amsterdam op 18-10-2006, 22:14
De laatste alinea geeft een veel betere verklaring voor die gelijkenis bij familieleden. De anatomie van het gezicht. Dat die anatomie genetisch bepaald is, dat is duidelijk. Maar daarmee houdt waarschijnlijk de genetica op. De gelijkenis van gezichtsuitdrukking komt niet door het genetisch bepaald zijn van het uitdrukken van emotie's, maar vanwege de anatomische mogelijkheden en onmogelijkheden van dat gezicht. Zo zijn er gezinnen die met wind mee harder kunnen fietsen dan andere, en juist minder hard met wind tegen. Dat komt niet door een genetische aanleg voor wind mee, maar door de enorme flaporen.
Paulcjm, Eijsden op 18-10-2006, 16:27
Ohja, direct wordt de evolutietheorie erbij betrokken. Als God mensen schiep dan kan bovenstaande conclusie toch ook? Dit is nou typisch een geval van 'gelul'.
Wim, Zeist op 18-10-2006, 13:22
Mooi voorbeeld van de zaken omkeren: "Daarbij was het vanuit evolutionair oogpunt voor de mens van belang goed gereedschap te ontwikkelen voor de herkenning van bloedverwanten: dezelfde gezichtsuitdrukkingen." Alsof er een einddoel vaststaat waar de evolutie naartoe werkt!
Quillem, Amsterdam op 18-10-2006, 11:36
Plaats een reactie
Stuur artikel door