Quarterlife crisis / Generatie die niet kiezen kan
Ze zijn rond de dertig, hebben hun leven prima op orde, maar gelukkig zijn ze niet. Want ze weten niet wat ze willen of het is het in hun ogen allemaal nét niet.
Het zijn twintigers en begin dertigers die het goed voor elkaar hebben. Leuke, aardig betalende baan, fijn huis, druk sociaal leven, een relatie die lekker loopt, dan wel succesvol vrijgezel. Of op z’n minst een paar van deze ingrediënten voor een rijk leven. Niets te klagen dus. Maar dat doen ze nu juist wel. Over dat ze niet weten wat ze willen, of dat het ’t allemaal net niet is. Welkom in de wondere wereld van de quarterlife crisis.
Een soort midlife crisis? Zoiets. De levensvragen komen alleen niet rond het veertigste jaar, maar eerder. En ze luiden anders. Niet: ’heb ik nou wel de juiste keuzes gemaakt, kan het roer nog om?’ Maar: ’hoe maak ik nú de goede keuzes en hoe zorg ik dat ik later geen spijt krijg van de keuzes die ik nu maak’.
Gerard Breeuwsma is universitair docent ontwikkelingspsychologie aan de Rijksuniversiteit Groningen. Hij legt de quarterlife crisis onder tobbende twintigers en dolende dertigers uit als een verlate adolescente crisis, ofwel: lekker laat puberen. „Het is een mengvorm tussen late adolescentie en een vroege midlife. Enerzijds worstelen deze mensen met de vraag ’wie ben ik?’ Dat zoeken naar identiteit is typisch voor de puberteit. Het andere element van de quarterlife crisis is terugkijken en dat gebeurt juist eerder.”
Hoewel het begrip pas in de jaren negentig bekend werd, bestaat de term al veel langer. Psychoanalyticus Elliot Jaques – dezelfde man die de midlife crisis bedacht – introduceerde de quarterlife crisis al in 1965. Het is destijds nooit opgepikt. Ook toen werd de doelgroep gedefinieerd tussen de 25 en 35 jaar en ook toen al was er kritiek op de naam. Die suggereert immers dat je op die leeftijd pas op een kwart van je leven zou zijn. Wat levensverwachting betreft is de term thirdlife crisis accurater, maar quarterlife klonk nou eenmaal beter, zo redeneerde Jaques.
Oudere generaties zijn geneigd te denken dat het om verwend gedrag en een luxeprobleem gaat. De jonge mensen van nu hebben meestal alle kansen om iets moois van hun leven te maken. Maar volgens Breeuwsma zijn die ouders juist een van de oorzaken. „De ouders van nu hechten sterk aan waarden als vrijheid en eigen keuzes maken. Zij passen niet meer in het patroon van hun eigen ouders, voor wie er na de oorlog weinig te kiezen viel. De vrijheid die zij hun kinderen nu meegeven, neemt de noodzaak voor pubers weg om zich af te zetten.”
Ouders van nu verbieden weinig, ziet Breeuwsma; ze adviseren en begeleiden vooral. „Ze stellen dat het vooral belangrijk is dat je ergens plezier in moet hebben. Dat geldt voor relaties, werk, studie. ”
De norm is dus dat je moet doen wat je leuk vindt. De studiekeuze, de eisen aan een baan en het verlanglijstje van de ideale partner worden daarop gebaseerd. Dat strookt lang niet altijd met wat de realiteit te bieden heeft. En dat levert keuzestress op.
Met al die vrijheid die ze van hun ouders krijgen hoeven jongeren in hun tienerjaren ook niet meer te puberen. Breeuwsma: „Als je op je zestiende, zeventiende verkeerde keuzes maakt, is er nog geen man overboord. Nu moet je een heel eind terug als je de gekozen richting wilt bijstellen of terugdraaien. Een studie doe je niet zomaar opnieuw.”
Het ontbreekt deze generatie in bepaalde mate aan realiteitszin. Het streven naar een op alle vlakken ideaal leven wordt op een zeker moment ingehaald door de werkelijkheid. Moeten we dat dan een crisis noemen? Volgens Breeuwsma komt er in de quarterlife crisis iets samen. „De term suggereert een ernstig probleem, maar dat hoeft niet het geval te zijn. Feit is wel dat iemand even niet weet hoe hij verder moet.”
De enige manier om uit die impasse te komen, is te doen waar de quarterlifer nou net moeite mee heeft: keuzes maken. „Het is nou eenmaal niet vol te houden om alleen maar leuke dingen te kiezen en je kunt niet overal op terugkomen. Vroeger werd je geleerd om af te maken waar je aan begon. Nu mogen kinderen gerust iets anders gaan doen, als de pianolessen na zes keer vervelen.”
Bovendien: „Het leven is per definitie een aaneenschakeling van crises. Vrijwel alle levenslooptheorieën laten dat beeld zien.” De Duits-Amerikaanse psycholoog Erik Erikson bijvoorbeeld, deelt het leven op in acht fases. Elke fase biedt kansen maar ook risico’s. Erikson stelt dat overal conflicten en crises aan verbonden zijn en dat die doorlopen moeten worden om verder te komen. Het leven als een computerspel; honderd keer tegen dezelfde muur aanlopen voor je een level verder bent.
© Trouw 2010, op dit artikel rust copyright.
Dries van Wagenberg (25), ontwerper, werkt zelfstandig en als freelancer.
„Dat is toch dat je rond je 25ste niet weet wat je wilt met je leven? Wil ik werken, wat voor baan wil ik eigenlijk? Ga ik reizen of naar het buitenland verhuizen, want dan moet ik niet lang meer wachten. Of je een kind wilt, daar moet je langzamerhand ook over na gaan denken. Het is ook niet makkelijk om 25 te zijn, natuurlijk. Maar dat hebben wel meer mensen. Ik zie het niet echt als een crisis, meer gewoon als een fase in je leven. Ik denk dat als je weet wat je wel en niet wilt, je al een stuk minder crisis hebt, en dat weet ik wel. Ik denk ook niet dat ik een midlife crisis zal krijgen ofzo. Tegen die tijd kijk je sowieso terug en dan zijn er altijd wel keuzes waar je achteraf spijt van hebt. Ik hoop dat ik geen Porsche hoef te kopen om dat op te lossen.”
San Yin Kan (27), student politicologie, aan het afstuderen.
„Dat is toch zoiets als een midlife , maar dan iets eerder? Ik vind het geen crisis. Het is gewoon dat ’is dit alles gevoel’, dat heeft iedereen wel eens, toch? Wat moet ik met m’n leven; dat is waar iedereen achter moet komen. Ik vind het woordje crisis een beetje overdreven. Het is toch niet meteen een noodsituatie, ik denk eigenlijk dat het gewoon een fase is.
Als een vriend of vriendin van mij me zou vertellen dat ’ie dit heeft, dan zou ik toch proberen het anders te definiëren.
Natuurlijk is het lastig om te bedenken wat je wilt, maar om daar gelijk een crisislabel aan te hangen, vind ik echt een beetje onzin.
Eerlijk gezegd denk ik niet dat ik vrienden heb die zullen zeggen dat ze in een quarterlife crisis zitten. Ik vrees trouwens dat ik het ook echt niet helemaal serieus zou nemen...”
an Yin Kan (27), student politicologie, aan het afstuderen.
„Het is gewoon dat ’is dit alles gevoel’, dat heeft iedereen toch wel ’s? Wat moet ik met m’n leven; dat is waar iedereen achter moet komen. Ik vind het woordje crisis een beetje gek. Het is toch niet meteen een noodsituatie, ik denk eigenlijk dat het een fase is.
Als een vriend of vriendin van mij me zou vertellen dat ’ie dit heeft, dan zou ik toch proberen het anders te definiëren. Tuurlijk is het lastig om te bedenken wat je wilt, maar om daar gelijk een crisislabel aan te hangen, vind ik echt een beetje onzin.
Eerlijk gezegd denk ik niet dat ik vrienden heb die zullen zeggen dat ze in een quarterlife crisis zitten. Misschien dat ik het ook niet helemaal serieus zou nemen...”
Merel Emmerik (28), net begonnen aan een studie pedagogiek.
„Ja, volgens mij heb ik dat! Nee, ik vind het wel normaal dat je op zo’n leeftijd twijfels hebt of je het allemaal goed doet. Ik ben zelf vrij laat aan een nieuwe studie begonnen. Ik heb hiervoor rechten, de heao en een half jaar de pabo gedaan. Niks afgemaakt. Ik weet nu wél wat ik zelf echt wil en met m’n studie gaat het voor het eerst heel goed. Maar ja, ik ben nu ook iets ouder. Nu zijn er weer andere vragen waar ik over na moet denken. Want ik wil ook graag kinderen, maar wil ik dat nu en wil mijn vriend dat? En kan het dan wel, en hoe moet het met m’n studie enzo. Volgens mij hebben vrouwen hier sowieso meer last van, hoor, want onze bioklok tikt door. Mannen kunnen kinderen maken nog gerust tien jaar uitstellen, dus die hebben minder reden om te stressen dan wij, dat weet ik zeker.”
Reacties (9)
Leuke serie die dit illustreerd: www.quarterlife.com
Dorry, Overijse op 27-11-2007, 14:26
Ik ben 26 jaar oud. De laatste 4 jaar heb ik me al echt suf gepiekerd hoe het verder moet in mn leven. Na mn studie's ben ik nu bezig met mn 7de job en heb ik reeds 4 extra bijscholingen gedaan. Mn laatste job hou ik toch al 2j en een half vol, heb mn eens ontslag ingediend maar ze hebben me dan teruggevraagd. Ik leef gewoon aan 200/u, slaap 5 uren gemiddeld per nacht om die verloren tijd van overdag te proberen inhalen. Als ik terugkijk, zijn al die versch.jobs en opleidingen mooi meegenomen maar ben ik toch tot de concl. gekomen dat ik toch maar bij die ene keuze uitkom waar ik voor gestudeerd heb. Begin 2007 zal ik proberen als zelfst. interieurontwerper aan de slag te gaan. Ik wil een vrij gevoel hebben, niet steeds elke dag terugkeren naar dat ene bureau om 40 u per week op die ene stoel, achter die ene computer te gaan zitten. Stilletjes aan komt het wel goed maar die fase vreet wel contstant aan mn zelfbeeld en toekomstverwachtingen. Dag en nacht.
Benjamin, B - Gent op 12-12-2006, 11:55
Ik ben een vrouw van 31, getrouwd, twee kindjes van 4, een HBO opleiding, parttime uitdagende baan, eigen huis, en op papier alles voor elkaar, maar ik ben moe, en ik ben ook zoekende. Ik heb echter ook de vast overtuiging dat het wel weer overgaat. Deze dertiger houdt de moed er in tot ze erbij neervalt! ;-)
S., op 27-06-2006, 10:15
Quarterlife crisis is een artikel wat de zaak er niet gemakkelijker op maakt voor de generatie die het aangaat... half, kwart eigelijk eenderde bij de een, acht crisis bij de ander en dan nog een Groningse psycho-saus erover. Traditionele Chineese Geneeskunde is veel duidelijker. Er is een fundementeel verschil tussen man en vrouw in dit opzicht, hetgeen Merel Emmerik plezier zal doen. Bij de vrouw is er een cyclus van 7 jaar, voor de man een van 8. De vrouw is volwassen op 21jaar, op 28 jaar is zij in optimale vorm, problemen komen bij haar met 35 jaar. Mannen beginnen pas met volwassen te worden als ze 24 jaar zijn, een overgang die met veel problemen gepaard gaat en duurt tot 32 jaar. Quarterlife crises is blijkbaar de mannelijke vorm en thirdlife crises de vrouwelijke vorm. Omdat alle geciteerde schrijvers in het artikel mannen zijn wordt de deken naar de quarterlife crises getrokken, de vrouwelijke wederhelft blijft op deze wijze duidelijk in de kou liggen
Gerard Demoor, Toulouse op 26-06-2006, 14:23
De kinderen op de school hiernaast zijn volgens mij ook in crisis. Hoe zullen we dat eens noemen? Wat een dom gedoe zeg, typisch weer de wetenschap die niet beter weet dan nog meer scheidingen aanbrengen en dan vinden ze zichzelf heel errug wijs.
Kindervriend, Amsterdam op 26-06-2006, 14:18
En let's face it: wees blij dat je keuzes kán maken! is toch een hartstikke bevrijdend gevoel! Je kan ook altijd nog kiezen om jezelf in een strak stramien te binden, zodat je geen keuzes meer hoeft te maken... Mensen met een quarterlifecrisis moeten maar eens leren dingen van een positieve kant te zien... :)
DDG, Groningen op 26-06-2006, 14:14
Goed artikel wat weergeeft waar een deel van de jongeren kennelijk mee worstelt maar naar de buitenwereld de schone schijn ophoudt. Misschien is dit een goed artikel voor de minister van Economische Zaken die in dezelfde krant "blaat" dat we 40 uur moeten gaan werken. Een oude man met aftandse ideeen, een man met een zeer bepekte verouderde visie en ideeen. Die geen weet heeft waarmee de jongeren van tegenwoordig mee kampen. "Uitzuigen die hap want we moeten economisch mee anders gaat t land failliet" Denk eens na man en realiseer je de roofbouw op jonge mensen. Korte termijn visie. Hoe zijn de huidige jongeren op latere leeftijd? Hoezo langer werken. Onder de huidige omstandigheden zouden ze juist korter moeten werken want ze zijn helemaal op. Hoe zo vergrijzing je komt aan het krijgen van kinderen niet meer toe, laat staan ze opvoeden ook. Moet er niet aan denken dat de staat onze kinderen opvoedt. Zouden ze wel een heel beperkte blik op alles krijgen.
de vries, zevenaar op 26-06-2006, 14:13
In de duinen bij Katwijk hoorde ik een kleutertje van twee PAPA roepen naar een wel erg jonge man. " Zo'n jonge papa heb ik in geen jaren ontmoet, maar het doet me wel goed, want als je tegenwoordig een man met een kleutertje voorop de fiets ziet, heeft die de leeftijd van een opa maar het is de vader ", liet ik de jongeman weten. Zijn vrouw mengde zich in het gesprek, liet weten dat ze hadden moeten trouwen, maar dat ze erg blij waren met hun zoontje. Hij was 22 en zij 20. Het ging om echte Katwijkers en zij vonden het alleen maar voordeel hebben dat ze jong een kind hadden gekregen want dan ben je ook nog jong als je weer uit de kinderen bent. Deze mensen hebben helemaal geen last van dit soort identiteitscrises. Het leven komt zoals het komt en als je kinderen hebt, moet je er hard voor werken. En als jonge vader heb je de energie om met je zoontje te voetballen. Al die keuzevrijheid van de hogere klassen maakt de mens niet perse gelukkig.
pietkremer, harmelen op 26-06-2006, 14:12
5 zijn is moeilijk, 15 zijn ook, laat staan 25 of 35, met 45 is het tijd voor de midlifecrisis en met 55 wordt de aftakeling definief zichtbaar. Op je 65e tenslotte heb je het gehad; 75 telt niet mee. Die psychologen zouden zich ook eens bezig kunnen houden met de vraag, hoe een beetje plezier in het leven te hebben.
M.Nieuweboer, Moengo Suriname op 26-06-2006, 10:39
Plaats een reactie
Stuur artikel door