Elke week stelt Willem Breedveld in de krant een vraag aan de lezers. In dit dossier kunt u de vragen nalezen. Uw antwoord van maximaal 250 woorden kunt u uiterlijk donderdag 22 januari 12 uur sturen naar lezers@trouw.nl of naar Redactie Trouw, Lezers, Postbus 859 1000 AW Amsterdam. Alle reacties, ook de e-mails, moeten voorzien zijn van naam en adres.
Als iemand me tien jaar geleden verteld had, dat Trouw een idealenwedstrijd zou uitschrijven, zou ik hem meewarig hebben aangekeken.
Er zijn vraagstukken die je vrijwel geen andere keus laten dan van de ene ijsschots op de andere te springen en waarbij je ook nog door het angstige gevoel wordt beslopen dat je weleens lelijk onderuit zou kunnen gaan.
Geen terroristische actie. Dat klopt in zoverre dat het voor hands onaannemelijk is dat de dood en verderf zaaiende actie van Karst T. ingegeven is door een groepering die het op onschuldige burgers en/of de koninklijke familie heeft voorzien.
Eigenlijk had ik het over de heisa over de JSF willen hebben en wat deze miljarden kostende ’vliegende piano’ betekent voor onze veiligheid en ons nationaal prestige.
Bij alle lof in dit Calvijnjaar voor deze kerkhervormer, als ware hij het fundament van onze nationale identiteit, viel het nauwelijks op dat een prominente VVD’er, protestant en homoseksueel, de weg in omgekeerde richting aflegde.
Het hart is in. Als het orgaan dat ons diepste zelf vertegenwoordigt, onze identiteit bepaalt en ons de sleutel aanreikt om ons te kunnen manifesteren als een met stip genoteerde, authentieke persoonlijkheid. We moeten ons hart daarom luid en duidelijk laten spreken, vinden we.
De incidenten liegen er niet om. Conducteurs en buschauffeurs die bespuugd en geslagen worden. Of in het ergste geval in het ziekenhuis belanden. Treinbalkons die als urinoir gebruikt worden en verwoestingen van het treinmeubilair.
Eén van de zeldzame keren dat Willem Drees een sigaretje opstak, was toen hij in 1947 zijn noodwetje door de Kamer geloodst had, waarin de basis was gelegd voor de latere AOW.
Het was de week van het excuus. Van een bankdirecteur die zichzelf verwijt niet eerder aan de bel te hebben getrokken. Van een wethouder die zijn treurnis uitsprak over de ’ontstane situatie’.
Decennialang was de ingenieur op de tram het schrikbeeld bij uitstek van een totaal ontregelde arbeidsmarkt.
Maximum:
