Heleen Mees / Ik vind het niet erg mensen op de kast te jagen
tien geboden
Heleen Mees (Hengelo, 1968) is econoom, jurist en publicist. Sinds 2000 woont zij in New York, waar zij werkt als adviseur in Europese Unie-zaken. Zij publiceert onder andere in NRC Handelsblad, de International Herald Tribune en Le Monde. Ze is medeoprichtster van Women on Top, een organisatie voor vrouwen wereldwijd.
Heleen Mees: „Ik wéét dat die strijd lang duurt, maar snappen die vrouwen nou nóg niet dat het anders moet?”
„Wij gingen, toen ik jong was, naar de kerk op zondag. Ik heb gezongen in het kinderkoor en we baden altijd voor en na het eten. Het bidden was een serieus moment; we mochten niet gaan zitten ginnegappen. Het concept van die kerk fascineerde mij wel – ik herinner me dat ik samen met mijn vader naar het bezoek van paus Johannes II op televisie heb gekeken – maar ik werd nooit door het geloof bevangen, en wat ik gaandeweg heb meegekregen, is heel makkelijk van mij afgegleden. Ik vond het toch allemaal een beetje te* weet je wat ik wel eens heb gedacht? Dat mijn strijd tegen het patriarchaat is ingegeven door alle Onze Vaders die ik heb moeten opzeggen. Misschien heb ik wel een moreel kompas meegekregen, maar ik heb me nooit kunnen vinden in het antwoord dat de katholieke kerk geeft op de vraag waartoe ik hier op aarde ben. Ik heb, instinctief, mijn eigen pad gevolgd. Ik ging – weliswaar op aanraden van een ander – naar Amerika en ben daar, ook toen het tegenzat, gebleven omdat ik ergens zeker wist dat ik het dáár moest vinden. Dat is wat mij gaande houdt: waar kan ik nog dingen vinden? Voor mezelf, ja, niet per se om de mensheid verder te helpen. Goed, ik ben voor de verheffing van vrouwen, maar het is geen heilige missie, geen opdracht. Laatst zat ik een kopje thee te drinken met Neelie (Kroes, eurocommissaris, AV) en ik verzuchtte: ik wéét dat die strijd lang duurt, maar snappen die vrouwen nou nóg niet dat het anders moet? Het is een belangrijk thema en ik wil me er ook echt voor in blijven zetten, maar zo vlak voor Internationale Vrouwendag heb ik in wanhoop uitgeroepen dat die hele vrouwenstrijd mij* nee, wacht, dat is zo’n lelijke uitdrukking, zet die nou maar niet in de krant* ik had er even geen zinnig woord meer over te melden, daar komt het wel op neer.”
II. Gij zult de naam van de heer uw god niet zonder eerbied gebruiken
„Mijn vader zei altijd: ’Kuis je taal en gedraag je ordentelijk.’ En daar trok hij dan zo’n ernstig gezicht bij. Als je een beetje door je wimpers heen kijkt, zul je zien dat ik me daar redelijk aan heb gehouden.”
III. Gij zult de dag des heren heiligen
„In 2003, het jaar waarin mijn vader overleed, heb ik niet zozeer een contemplatief als wel een vegetatief bestaan geleid. Een jaar eerder was ik mijn baan in New York kwijtgeraakt, toen mijn geliefde en ten slotte ook nog mijn huis. Mijn annus horribilis. Er kwam niets meer uit mijn handen, het enige wat ik deed was huilen. Het kostte me best veel tijd om mijn leven daarna weer op te bouwen. Op een dag schreef ik het verhaal dat een doorbraak voor mij zou betekenen (’Vrouwen zouden nu eindelijk écht eens aan het werk moeten gaan’, gepubliceerd op de opiniepagina van NRC Handelsblad, 2006, AV) en vanaf dat moment is alles beter gegaan. Dat ik nu van die gemene stukken kan schrijven, heb ik aan die periode te danken. Het is geen boosheid, geen wraak – ik strijd niet voor de vrouwenzaak omdat mijn geliefde bij me weg is gegaan – maar het is wel zo dat het helpt als je bepaalde dingen ook werkelijk hebt gevoeld, doorleefd. Ik wist het toen ik mijn verhaal schreef: dit zal mijn leven veranderen. Ieder woord viel op zijn plaats. Ik wás al geëngageerd, ik wás al gedreven. Ik had alleen nog een cause nodig.”
IV. Eer uw vader en uw moeder
„Een tijdje geleden werd ik geïnterviewd door een blaadje uit de regio en de laatste vraag was: denk je dat je ooit nog eens terugkeert naar Hengelo? Als ze me die vraag over Nederland stellen, wil ik nog wel eens antwoorden dat ik het nog niet zeker weet, maar nu begon ik echt te hyperventileren: terug naar Hengelo? Nóóit! Ik ben echt in een totaal prikkelloze omgeving opgegroeid. Er gebeurt niets in Hengelo. Laatst las ik een boekje van Bas Heijne waarin hij vertelt dat hij een interviewer ooit tot wanhoop dreef omdat hij niets over zijn jeugd in Zwanenburg kon vertellen. Dat gevoel heb ik ook een beetje. Ik was erg in mezelf gekeerd. Toen ik een jaar of vijftien was, zei een jongen tegen mij dat ik een weirdo was. Ik wist niet precies wat het woord betekende, maar ik had toch het idee dat hij gelijk had. Ze vonden ook dat ik zo boos keek, wat eigenlijk wel vreemd is, want ik lach, nu, altijd. Ik weet het niet* ik had, denk ik, het gevoel dat er iets ontbrak in mijn leven, maar ik wist niet precies wat. Nee, het was niet frustrerend. Als ik denk aan mijn studietijd in Groningen, denk ik nooit: wat jammer dat ik niet nachten heb doorgehaald, katers heb gehad of anderszins heb meegedaan aan het studentengebral. Ik heb er hooguit spijt van dat ik niet beter mijn best heb gedaan, en het vak kwantitatieve economie niet heb gevolgd. Ik was ook thuis niet ongelukkig: ik was misschien wel de weirdo die zat te wachten tot het leven eindelijk een keer ging beginnen, maar ik kon ook erg genieten van de zomermiddagen in de tuin bij ons huis; van het gezelschap van de vrienden van mijn ouders of de vrienden van mijn broer. Het was bij ons thuis altijd veruit het gezelligst.
Ik ben in een beschermde omgeving opgevoed, maar mijn ouders hebben me nooit ergens in belemmerd. Ze waren niet bang dat ons iets zou overkomen – of hebben dat in ieder geval niet laten merken. Ze gaven ons alle vrijheid, stimuleerden ieder initiatief en waren, ook doordat ze allebei werkten, als ouders ook gelijkwaardig.
Mijn vader was dertien jaar ouder en mijn moeder was een relatief jeugdige vrouw. Hij werkte bij de krant en zij was verpleegkundige. Ik noem mijn moeder nog altijd mijn grote voorbeeld, maar met mijn vader was ik het dichtst verbonden. Ik was zijn benjamin. Hij is een week voor zijn 78ste verjaardag overleden. Ik vraag me wel eens af of ik hem voldoende heb geëerd toen zijn gezondheid achteruitging. Dit is een lastig onderwerp, hoor* ik wil niet dat je opschrijft wat hij mankeerde. Hij heeft zijn best gedaan om het niet voor iedereen zichtbaar te laten zijn, dus waarom zou ik het nu in de krant laten zetten? Ik weet het niet* Wil ik er niet over praten omdat ik bang ben dat het mij besmeurt of wil ik mijn vader beschermen? Ik denk toch het laatste. Als ik mensen hoor zeggen dat hun ouders ’helder’ waren tot op het laatste moment, denk ik: waar wil je hem hebben? Het is onredelijk – ik ben echt niet de enige die een moeilijk afscheid had – maar het doet me nog altijd pijn. Ik vind het niks, die ouderdom. Laatst was ik op het Boekenbal, waar de ’derde leeftijd’ het thema was en ze een paar zaaltjes over dat onderwerp hadden ingericht. Vreselijk. Ik hoef het niet te zien. Net zoals de foto’s van Rieneke Dijkstra waarop je vrouwen ziet die net zijn bevallen. Het bloed loopt nog langs hun benen – waarom moet dat allemaal geëtaleerd worden? Dát is het misschien wel: of het nu gaat over een vervelende uitdrukking – kuis je taal! – of het nare einde van mijn vaders leven: ik hou niet van lelijke dingen. Ik hecht eraan dat dingen mooi zijn. Ik kijk liever naar mijn moeder, die een leuke nieuwe vriend heeft met wie ze samen reizen gaat maken, of aan mijn vader zoals hij was voordat hij ziek werd.
Ik denk nog vaak aan hem. Ik heb niets met ’spirituele ervaringen’ maar aan het eind van mijn annus horribilis, toen ik het verhaal over het ’gemakzuchtige keuzefeminisme’ schreef, kreeg ik plotseling last van uitslag op mijn ellebogen, precies zoals mijn vader zijn leven lang had gehad. Ik belde mijn moeder: ’Ik wil geen psoriasis!’ ’Heleen’, zei ze, ’je kán helemaal geen psoriasis meer krijgen op jouw leeftijd.’ Toen het stuk af was, verdween de uitslag. Het klinkt misschien heel zweverig, maar toch: op dat moment wist ik zeker dat mijn vader heel dichtbij is geweest.”
V. Gij zult niet doden
„Samen met Femke van Zeijl en Mariko Peters hield ik op 7 maart een pleidooi voor het oprichten van een standbeeld voor de Onbekende Verkrachte Vrouw. Het is lastig om aandacht te vragen voor zo’n gruwelijk onderwerp en tóch vind ik dat vrouwen in het geweer moeten komen. Als ze dan niet voor zichzelf, of voor de toekomst van hun dochters, willen kiezen, let er dan in ieder geval op dat het met veel vrouwen in de wereld slecht gaat. Of eigenlijk: steeds slechter gaat. Mensen worden in het algemeen wel iets rijker en daar profiteren vrouwen – omdat ze vaak in armoede verkeren – ook van, maar het geweld tegen vrouwen neemt nog steeds toe. De onderdrukking van vrouwen is er niet minder op geworden. We moeten er iets tegen doen. Ik heb Ayaan ooit iets horen zeggen wat ik uiteindelijk aan het einde van mijn Aletta Jacobslezing óók heb gebruikt: ’Alleen door onze inzet, door onze politieke druk. We kunnen het niet aan anderen overlaten.’
Ik weet niet of ik, in mijn strijd, zo ver zou gaan als Ayaan. Er is voor haar geen weg terug. Maar als ik in haar situatie terecht was gekomen, zou ik ook niet meer capituleren. Zoals Ayaan wordt opgezweept in haar strijd tegen de uitwassen van de islam, zo moet ik uitkijken dat ik geen dingen roep die duidelijk over de grens gaan. Ik weet heel goed dat dwangarbeid in strijd is met alle internationale verdragen, maar ik heb het soms zo gehad met de deeltijdfeministes die hun talenten verkwanselen dat ik hem morgen nog zou willen herinvoeren. Goed, zo’n opmerking is natuurlijk off limit. Overigens vind ik het helemaal niet erg om mensen op de kast te jagen. Ze zijn soms zó boos op me dat ik denk: straks schiet iemand mij nog een keer dood. Het zal zo’n vaart niet lopen, maar ik zal me zeker niet inhouden om die reden. Zo ben ik ook niet opgevoed. Er gebeurde natuurlijk niets griezeligs in Hengelo, maar toch: ik mocht al op mijn veertiende bepalen hoe laat ik ’s avonds thuiskam. Mijn ouders hadden het volste vertrouwen in mij. Laat je nooit door angsten leiden, dat was de onderliggende gedachte.”
VI. Gij zult geen onkuisheid doen
„Onkuis is seks met mannen die je niet of nauwelijks kent, onenightstands en zo. Ik weet niet of het aan mijn opvoeding ligt of dat seksualiteit voor vrouwen in het algemeen en van nature nou zo’n kwetsbaar ding is* Anders dan mijn naamgenote (Heleen van Royen, AV) ben ik geen voorstander van vrije seks, wat wel ingewikkeld is als je geen relatie hebt, zoals ik. Of ik tevreden ben met die status? Hmm* Nee, nee, ik vind het geen impertinente vraag, maar het is gewoon een lastig thema. Laat ik het zo zeggen: ik vind het erg fijn om alleen te leven. Ik moet er niet aan denken dat er voortdurend een man door mijn beeld loopt. Aan de andere kant mis ik de intimiteit wel. Niet het gezelschap of de gezelligheid, maar de intimiteit. Het zou mooi zijn om zoiets af en toe te kunnen delen. Ik geloof dat ik eerder een kind in mijn leven toe zou kunnen laten dan een man. Precies op dat punt word ik tijdens iedere discussie weer aangesproken. Laatst ook weer: ’Weet je wat jouw probleem is? Je hebt geen kinderen!’ Ik zou, volgens die spreker, ook stoppen, of in ieder geval minder gaan werken, als ik eenmaal moeder werd. Anderen verwijten me gevoelloos te zijn. Een ’robotvrouw’ schreef iemand ooit. Sorry, hoor, maar daar ben ik zo weinig van onder de indruk. Mensen die mij kennen, weten dat het onzin is. Gevoel ligt toch in andere dingen dan de hele dag door over je kinderen jammeren of roepen hoe belangrijk ze voor je zijn? Kennelijk is het beeld voor sommigen niet te rijmen: een powerfeministe die ook naar intimiteit kan verlangen. Nou, hier is ze.
En wat mijn kinderwens betreft: ik ben er nog niet uit. Er is een grondsteward bij Delta, een mooie zwarte jongen, die mij steeds belt. Misschien moet ik de volgende keer toch maar eens vragen of hij langs komt. Kuis blijven is de slechtste manier om een kind te krijgen.”
VII. Gij zult niet stelen
„Op de middelbare school maakte ik, heel even, deel uit van een soort gang die zich bezighield met kleine misdaad. Ik weet niet meer precies waarom, maar op een dag moesten de ouders van al die kinderen op school komen voor een ernstig gesprek. Alle ouders, behalve die van mij. Dat kwam, denk ik, doordat mijn vader in aanzien stond bij de paters van die school. Hoe dan ook: na die avond kon ik het helemaal schudden. Dat vond ik vervelend. Te braaf voor de gang en te slecht voor de heilige boontjes – ik hoorde nergens bij.”
VIII. Gij zult tegen uw naaste niet vals getuigen
„Je zult maar ’Joke’ heten en naar Amerika emigreren. Niemand zal ervan opkijken als je dan een andere naam kiest, maar als ik vertel dat ik mijn achternaam heb veranderd, vinden ze dat heel raar. Of in ieder geval aanstellerij. Heleen Nijkamp is in het Nederlands nog wel mooi, maar in Amerika zeggen ze nietsjkèèèmp. Dat gaat me door merg en been. Het is een esthetische kwestie, het heeft niets met identiteit te maken. Als ik een bepaalde kracht wil uitstralen, had ik voor een andere naam moeten kiezen. Een mees is toch een lief klein vogeltje? Nee, het is puur gemak. Ik wil me makkelijk kunnen voortbewegen in de Amerikaanse samenleving. Dat gaat nu eenmaal beter als je Heleen Mees heet.”
IX. Gij zult geen onkuisheid begeren
„Laatst was ik met een vriendin naar Brussel. Ze heeft twee leuke kinderen, een Porsche, een mooi huis, een goede baan, een werkende man, een stralende lach, lange blonde haren en alle vrijheid van de wereld. Ik weet niet precies waar ik jaloers op ben, misschien is het zelfs geen jaloezie, maar ik probeer me wel eens voor te stellen hoe mijn leven was verlopen als mijn geliefde me niet had verlaten. Toen het mij zakelijk tegenzat in Amerika, heeft hij voorgesteld om terug te komen naar Nederland. Heb ik niet gedaan. Spijt? Nee, hoor. Dan had ik nu misschien met zijn kind op een of andere vinexlocatie gewoond. Was ik dan gelukkig geweest? Ik weet het niet. Ik ben nog steeds niet helemaal over die breuk heen. Hij is toch de man die bij mij de luiken heeft opengezet. Hij reikte me ideeën aan, hij bracht me op andere gedachten. Hij was ook degene die dacht dat ik in New York goed zou gedijen. Dát heeft hij in ieder geval wel goed gezien. Soms denk ik: hoe kan hij nou niet meer van mij houden? In die vraag ligt het antwoord eigenlijk al besloten: natuurlijk houdt hij nog van mij.”
X. Gij zult niet begeren wat uw naaste toebehoort
„Ik kan van alles begeren, ook dat wat buiten mijn bereik ligt of van een ander is. Wat is daar eigenlijk mis mee? Het gaat erom wat je met de begeerte doet. Het zou mij ook een lief ding waard zijn als ik internationaal iets meer kon doen, maar beroemd worden in Amerika kan alleen als je Paris Hilton heet. Ik vind het heerlijk om daar als de onbekende mevrouw Mees rond te kunnen lopen, maar het is ook erg prettig om bekend te zijn omdat je daardoor in het gezelschap van allerlei interessante mensen komt te verkeren. Ik heb, sinds ik een column in het NRC Handelsblad schrijf, toegang tot vrijwel alles en iedereen. Het gaat me niet om aanzien, het gaat over het niveau waarop ik dingen kan doen. Omgang met andere bijzondere, energieke mensen verbetert de kwaliteit van mijn eigen denken. Ja, het gaat allemaal razendsnel. Vorig jaar hoorde ik nog wel eens iemand zeggen: wat een lastige meid, die Heleen Mees. Wanneer gaat ze weg? Inmiddels is het de meeste mensen wel duidelijk: I’m here to stay.”
© Trouw 2010, op dit artikel rust copyright.
Reacties (47)
Hallo Heleen.Nu na jouw hele verslag gelezen te hebben weet ik nu zeker dat je niet de persoon bent die ik voor ogen had.Wij hebben in 1976-1978 in Trinydad gewoond en daar woonde een familie Mees en die hadden een dochter die Heleen heette dus dacht ik dat jij het was. Maar nee je bent het niet. grtjes Marijke
marijke.breuker, beuningen op 30-12-2009, 09:35
Hoe zat het met de emancipatie toen mevrouw Mees in bed belandde met Rick van der Ploeg? (Zo verwerft men een column in het NRC)
Was zij toen ook 'Woman on Top'?
Iris Visser, Amsterdam op 09-12-2009, 00:55
tijdens de NOB bijeenkomst vond je het duidelijk wel vervelend om op de kast gejaagd te worden....
willem, rotterdam op 07-06-2009, 12:23
Vandaag wist Heleen in "Zeeman met boeken" anders fraai te verwoorden, wat de Nederlandse economie van New York kan leren: iets minder verzorgingsstaat, minder subsidies en daardoor een lagere belastingdruk waardoor arbeid goedkoper kan worden en arbeidsparticipatie kan toenemen.
Joost Joosten, Veghel op 26-04-2009, 14:09
Ik hoorde haar vandaag op BNR. Ik dacht eerst aan Neelie Smit of heet ze nu weer Kroes maar nee het is Heleen Mees. Lief stemmetje en oei ze ziet er nog lekker uit ook; zag ik al googlend. Dit soort verhalen heb ik vaker gehoord en komen voort uit onzekerheid. Alhoewel dat verhaal over teveel belasting betalen... Afijn iedereen heeft frusterende momenten in het leven meegemaakt en is onzeker. Wij gedragen ons allemaal anders dan we in werkelijkheid van binnen zijn. De een uit het anders dan de ander. Die lieve eenzame Heleen. En dan ook nog alleen opgesloten zitten in dat NY. Zij mag mij wel bellen als ze een knap kind wil.
T. Vanderhyden, Almere op 17-04-2009, 22:49
Als Heleen 'feministe' zegt, beledigt ze de strijd van vrouwen, zelfs van vrouwen in het welvarende Westen die itt Heleen werk en opvoeden combineren. In haar nieuwste boek schijnt ze ons te gaan voorhouden dat we de Nederlandse economie moeten stoelen op New Yorks voorbeeld. Sinds het gegraai van banken, de stijging in foreclosures, de toegenomen dakloosheid, werkloosheid en armoede terwijl de nieuwe president nog steeds niets verbetert aan de gezondheidszorg in dit land, zeg ik bij voorbaat: nou nee, bedankt. Vreselijk dat zij zich aanmatigt een voorbeeld te zijn voor andere vrouwen !!
Aafje, Amsterdam op 16-04-2009, 18:16
Sommige vrouwen kunnen niet vaak genoeg aan het werk zijn.
H Sloos, Leiden op 28-02-2009, 11:12
zij is een kloon van mevrouw smit neelie kroes, zelfde stem en gebaren, doet alles na..is niet echt
sterbloem, amsterdam op 28-02-2009, 10:59
Niet werken is verschrikkelijk, maar er is natuurlijk wel zoiets als niet genoeg werk voor iedereen. Daar je opleiding niet voldoet bv.
Is het slim om een omscholing te doen of een reïntegratietraject aan te vragen. Daar schiet je mee op, met stilzitten bereik je niks.
Ik heb niet echt een carrière gehad, met kleine kinderen vond ik dat moeilijk te combineren, maar nu ik bijna 50 ben heb ik weer zin om nog iets te leren en om part-time te werken dus dat ga ik doen.
Ik bepaal zelf dat de tijd daar nu weer rijp voor is. En nu maar hopen dat ik nog niet te oud ervoor ben. Ik vind Heleen Mees wel inspirerend en in ieder geval ondernemend.
christine Lohman, Bussum op 28-01-2009, 17:20
Naar het schijnt heeft Heleen last van chronische PMS
Deze veschrikkelijke kwaal vertroebelt het sociale acceptatie vermogen en de patiënt beleeft de werkelijkheid met een tunnlvisie Hierbij wordt de realiteit totaal gefocust op zichzelf en onverwerkte frustaties.
Helaas is genezing voor 99.9% van deze gevallen onmogelijk dus we kunnen haar alleen maar steunen in haar leed en zelfpijn.
Een goede begeleiding en bescherming tegen de verspreiding van de door haar ziekte veroorzaakte ongevoelige en asociale uitingen is vanzelfsprekend.
Heleen sterke
groetjes
Hans
Hans, Rotterdam op 12-11-2008, 12:29
Om mevrouw Nijkamps eigen woorden even te gebruiken:"Het is wel zo dat het helpt als je bepaalde dingen ook werkelijk hebt gevoeld, doorleefd"Desalniettemin doet zij als kinderloze vrouw zeer stellige uitspraken over de vraag hoe vrouwen met kinderen hun leven in zouden moeten richten. Ik vind het daarbij er jammer dat ze haar mening als DE waarheid verkondigt. Ik mis het respect voor keuzes die niet de hare zijn.Zelf zou ik niet gelukkig zijn als ik fulltime zou werken, terwijl ik een kind heb.
een andere Nijkamp, oosten des lands op 27-06-2008, 21:25
Part-time werken is lekker, zouden mannen ook vaker moeten doen, meer tijd en aandacht voor jezelf en je omgeving. Als ik hoogopgeleid zou zijn, dan deed ik dat ook, en liet die kritiek van Heleen Mees glimlachend van me af glijden. Wat een woord, muts, echt iets voor kille elitaire grachtengordelvrouwen waar ik goddank niks mee te maken heb.
Suzan, Niekerk op 30-03-2008, 11:53
Ach ja daar is ze weer, Heleen Muts..."snappen die vrouwen nou nóg niet dat het anders moet?". Wat nou, ik 'moet' niets Heleen! Ik laat me niets door mannen voorschrijven, en zeker niet door jou, sorry. Ik denk en besluit helemaal zelf. Heb je nu nog niet begrepen dat emancipatie staat voor je EIGEN keuzes maken, vaak tegen de stroom/schapenkudde in. Uit welke innerlijke frustratie die haat spruit die je denkt te moeten richten op vrouwen die andere prioriteiten in het leven stellen dan jij begrijp ik nog steeds niet, maar je komt als een triest, oppervlakkig en materialistisch geval over.Zit je inderdaad goed op je plek daar in de USA...
M de Jong, Assen op 30-03-2008, 11:28
Joh Heleen doe niet zo moeilijk, als die gast nog van je houdt moet je er gewoon ff een belletje aan wagen, of doe anders wat met die grondsteward, maar hou nou alsjeblieft op zo ingewikkeld te doen.suc6 en sterkteRico
Rico, Utrecht op 30-03-2008, 11:28
Het ware beter geweest als de redactie wat zogevruldiger geweest was met het aan het woord laten van een omhooggevallen parvenu."Toen ik laatst een kopje thee dronk met Neelie Smit-kroes". Lees het vernietigende oordeel over haar bij HetVrijeVolk
Ron, Rotterdam op 28-03-2008, 20:07
de stukjes van Heleen lees ik altijd in NRC; éénmaal heb ik hierop gereageerd: zij stelt dat kinderen beter af zijn met fulltime werkende moeders. Welnu, ik heb mijn kinderen opgevoed terwijl ik kostwinner was, vrijwel altijd een volledige baan gehad, en had ik vrij dan was die tijd er voor de kinderen...en wat zegt mijn oudste dochter nu: ik vier dagen werken en manlief vier dagen werken, want wat heb ik mijn moeder gemist toen ik klein was! Mijn oma vroeg zich al af toen de pil kwam, of deze aan vrouwen wel die gelijkheid zou brengen waar ze recht op hebben....ze sloeg de spijker op de kop!
t, m op 28-03-2008, 13:01
Oke,inhoudelijk: Uit een column in Open Dagen magazine, een blad voor eindexamenkandidaten blijkt dat mevr Nijkamp jongeren vooral aanraadt het verstand te gebruiken bij de studiekeus en een economisch profijtelijke studie te kiezen, dus geen Nederlands, geschiedenis of psychologie. Hoe wil je anders de vliegreisjes naar New York, Parijs en de bijbehorende pumps merk tuthola betalen? Als je bij een grote bank gaat werken of bij bedrijven als Shell, komt het volgens haar helemaal goed. Het is duidelijk: mevr Nijkamp is puur economisch gericht, van zorg voor milieu heeft ze nooit gehoord, en haar focus is puur Amerikaans op consumptie gericht.
nn, planeet aarde op 27-03-2008, 21:36
De reacties op het interview met mevrouw Mees tonen de flora en fauna van het moderne Nederland:de krabbenmand met deeltijdfeministen en het maaiveld en bijgeleverde grasmaaier (met de messen geslepen en ingesteld op de kleinste gemene deler).De argumenten ad hominem, het gesneer wanneer de verworven rechten van de nieuwe vrijgestelden in het geding lijken te komen; het zou hilarisch zijn als het niet allemaal zo tragisch was. Stuk voor stuk ondersteunen de negatieve reacties de essentie van het betoog van Mees - onbedoeld ongetwijfeld.
AJones, Den Haag op 27-03-2008, 20:44
H. noemt vrouwen die niet fulltime willen werken mutsen. Vrouwen die bijvoorbeeld 'maar' vier dagen werken, vindt ze maar niks. Zij wil dat vrouwen en mannen beiden fulltime werken want dat is goed voor de economie. Er zijn echter een hoop vrouwen die parttime werken maar die niet financieel afhankelijk zijn van hun man. Huishoudelijke taken moet je in H.'s visie uitbesteden want de uren die je daar aan kwijt bent, kun je wijden aan betaalde arbeid. Een laaggeschoolde kan die taken voor een laag uurloon voor je uitvoeren, zodat die laaggeschoolde en jij als hooggeschoolde beiden aan het werk zijn. Alles draait economie, geld en werk.
Anne, Groningen op 27-03-2008, 17:49
Tja, mevrouw gaat nauwelijks op de vragen in maar schrijft wel een quicky-autobiografie.Enig inzicht in het katholieke geloof voor haar dan maar van 'Christiano' gedoopt door de Paus gedurende Pasen:://ayaanhirsiali.web-log.nl/ayaanhirsiali/
anna, koog a/d zaan op 27-03-2008, 11:47
Wel, ik ben het volstrekt eens met Heleen als ze vrouwen die niet werken 'mutsen' noemt, want dat zijn ze ook. Moet je jezelf dan laten onderhouden door een vent of zo? Of door de staat? Hallo, dit is de 21ste eeuw. Maar er zijn vrouwen die gewoon te lui zijn om iets van hun leven te bakken, en die verschuilen zich lekker achter het aanrecht en baby's. Nee, fijn rolmodel voor de kinderen hoor, zo'n miep met een pollepel. Mutsen is nog een milde benaming voor deze schepsels.
Anne, Amsterdam op 27-03-2008, 08:57
H. zegt op stuitende, belerende toon een groep vrouwen te willen emanciperen die helemaal niet geemancipeerd hoeft te worden. Ze voert een strijd die nergens over gaat. Vrouwen die niet fulltime werken noemt ze 'mutsen'. Ze maakt een karikatuur van vrouwen die niet willen zijn zoals zij. Zeggen dat vrouwen hun intellectuele capaciteit vergooien en aan kapitaalvernietiging doen omdat ze weigeren zich als zakenvrouw te gedragen, vraagt erom om (persoonlijk) aangevallen te worden als je geen 'zaak' hebt. Het is een non-item dat geen inhoudelijke gronden kent. Het heeft niets met jaloezie of venijn te maken maar eerder medeleven en medelijden.
Anne, Groningen op 26-03-2008, 22:01
Er zou hier geen inhoudelijke kritiek worden geleverd. Nee, wis en waarachtig niet; er is nauwelijks inhoud. Nijkamp (Mies in the USA) een nuffig, verwaand en verwend burgermeisje uit de diepe provincie ventileert gehypte bla bla en eindeloos opgepimpte platitudes onder een gekaapte ons-soort-mensennaam. Zelfbenoemd power feministe ?! Het mocht wat. Sommige mensen ergeren zich daaraan. That's all there is.Vroeger zouden zowel NRC als Handelsblad zich diep geschaamd hebben voor zo een columniste.Maar ja, controverse ,hoe eendimensionaal ook, verkoopt.
Bestevaer, Amsterdam op 26-03-2008, 21:59
Nee, ik plaats mevrouw Mees niet in een slachtofferrol zoals ze dat zelf ook niet doet. Mij viel slechts op dat vrijwel alle reacties hier gericht zijn tegen haar uiterlijk, levensloop, levenswijze en karakter. Soms tamelijk onbenullig zoals suggesties dat het Mees aan man en kinderen ontbreekt, vaker druipen venijn en jaloezie er van af. Maar inhoudelijke kritiek is er vrijwel niet en dat is veelzeggend.
G.v.d.Pol, Velp op 26-03-2008, 15:15
Veelzeggend is de keuze van een nieuwe naam. Je in Amerika een nieuwe, al bestaande naam toe-eigenen en vooral die hier gebruiken. In Nederland is het niet toegestaan een al bestaande naam aan te nemen. Is het toeval dat mevrouw Nijkamp een "heel nette" osm-naam aannam ? Veel respect voor je zo geliefde vader, ja ja.
Bestevaer, Amsterdam op 26-03-2008, 13:16
Een man die zo openlijk getuigt van een innerlijke tegenstrijdigheid en niet in staat was/is zonder een machtspositie met mensen te verkeren, c.q. vrienden te maken had net zo goed op dit soort reacties kunnen rekenen. Degenen die menen het voor mevr. Nijkamp op te moeten nemen plaatsen haar als vrouw weer in de klassieke slachtofferrol. Kan me niet voorstellen dat een stoere dame daar op zit te wachten. Ze wekt juist de indruk dat te bestrijden.
doortje, arnhem op 26-03-2008, 12:37
Wie inkijk geeft in zijn of haar persoonlijk leven, loopt natuurlijk het risico daarvoor vervolgens in professioneel opzicht om afgerekend te worden. Ik ken het werk van Mees niet, en verdedig haar niet. Al ben ik er wèl groot voorstander van dat vrouwen financieel onafhankelijk zijn.Kritiek hebben op de wijze waarop anderen hun aanvallen formuleren, namelijk met seksistische prietpraat, die gerechtvaardigd lijkt omdat iemand toegeeft verdriet en twijfels te hebben, dat stuit mij tegen de borst. Niemand zou een man die zijn aarzelingen toegeeft, diskwalificeren. Zijn nuance zou geprezen worden. Ook als het inhoudelijk níet bevalt.
Hanneke, Rotterdam op 26-03-2008, 09:03
Niemand zou kritiek hebben op mevrouw Mees, ware het niet dat deze mevrouw kritiek heeft op vrouwen die niet doen wat zij het beste vindt voor vrouwen. Mag ik daarop reageren? Mag ik vinden dat dit burgermeisje met haar pedante praatjes - 'ik zei tegen Neelie dat er nog veel te doen is'- vooral moet doen wat haar goeddunkt, maar dat niet moet veralgemeniseren. Of betaalt HM haar werkster zo'n riant salaris dat deze ook weer iemand in kan huren? Doordenkertje!
ongerust, amsterdam op 25-03-2008, 21:49
H. verdedigen door de reacties op haar uitspraken als seksistisch af te doen, raakt kant noch wal. Een man die dergelijke uitspraken doet kan ook op tegengas rekenen. Dergelijke kritiek is sekse neutraal. En dat de lezers zich 'bedreigd' zouden voelen door deze 'intelligente, ambitieuze vrouw' snijdt ook geen hout. Waar het om gaat is dat H. zegt voor een groep vrouwen op te komen (de intelligente, hoogopgeleide vrouwen die maar niet willen inzien dat ze 'nu echt eens aan het werk moeten'), terwijl deze vrouwen niet bevrijd hoeven te worden. Er zijn nu eenmaal universitair geschoolde vrouwen die niet fulltime willen werken. Laat ze die keuze!
GJ, Groningen op 25-03-2008, 21:49
Heleen is natuurlijk heel intelligent en mooi en ook erg leuk en het is zondermeer bewonderswaardig wat ze allemaal voor elkaar heeft gekregen. Het enige dat je uit dit artikel zou kunnen opmaken, is dat ze niet erg weerbaar is; er zitten wat stoorzenders tussen haar leven en life itself. Zoals niet willen accepteren dat iemand op je uitgekeken is en de wijk neemt. Een paar maanden kun je jezelf troosten met 'natuurlijk wil hij me nog', maar op een bepaald moment moet je de realiteit toch onder ogen zien. Wat is daar erg aan? People split up; it happens. Het is geen project waarin je bent mislukt of zo.
Anne, Amsterdam op 25-03-2008, 11:15
De opmerkingen die gaan over de vermeende 'koudheid', 'frigiditeit', 'emotionele labiliteit' en 'oppervlakkige glamour' bij een vrouw die 'eerst maar eens moet weten hoe het is om voedsel uit te delen aan de hongerenden' en 'intimiteit zegt te willen maar die tegelijkertijd buiten de deur houdt' zijn bui-ten-gewoon seksistisch. Over geen man in vergelijkbare positie worden dit soort kwalificaties uitgestrooid. Laat staan dat hem de suggestie wordt gedaan maar eens voor anderen te gaan zorgen om zelf tot leven te komen. Ik sluit me volledig aan bij G. v.d. Pol.
Hanneke, Rotterdam op 25-03-2008, 11:02
Intellectualisme en jeugdige overmoed samen leveren nog geen evenwichtige keuzen of inzichten op. Wat gemist wordt is liefde en levenservaring. Dat is geen vooroordeel, maar de les welke een lang leven eenieder met enig verstand en gevoel zal leren. Er is dus hoop, ook voor mevr. Mees. Nu ook maar hopen dat de samenleving niet op de schop wordt genomen door onevenwichtige mensen als zij op dit moment!
P.G., Cuijk op 25-03-2008, 10:57
Och jeetje: een intelligente, ambitieuze vrouw, zonder man en zonder kinderen: de reacties die dat oplevert zijn veelzeggend. Inderdaad, Heleen Mees, we zijn er nog lang niet zolang zoveel mannen én vrouwen zich daardoor bedreigd voelen en heel zenuwachtig van worden. En niet meer lezen wat er staat maar als een Pavlovhondje in de verdediging schieten, aan het beledigen slaan of op zoek willen naar het kwetsbare, beschadigde vrouwtje dat daar natuurlijk achter verborgen moet gaan! Vooral om dat laatste heb ik hartelijk gelachen alhoewel het eigenlijk om te huilen is vanwege de vooroordelen die ook daarachter schuil gaan.
G.v.d. Pol, Velp op 24-03-2008, 23:23
Wat vooral uit de tekst blijkt is dat Heleen Mees een vrij onzekere, kwetsbare, emotionele vrouw is die nog niet goed weet hoe ze inhoud zal geven aan haar leven. Uit de tekst blijkt niet wat haar eigen toegevoegde waarde is voor de vrouw. Ze wil de vrouw aan het werk hebben daar lijkt haar filosofische gedachtenwereld zo ongeveer op neer te komen. Werk, werk, werk en dan komt het wel goed lijkt haar motto. Waarom, wat voor werk, binnen wat voor structuren, binnen wat voor maatschappij en hoe de huidige verhoudingen zich daartoe verhouden daar laat ze zich niet over uit en zo ook niet over haar adviezen aan multinationals en het waarom ervan.
J.J. v.d. Gulik, Andijk op 24-03-2008, 18:26
Mees komt op voor de vrouwenrechten?Haar rechten zul je bedoelen die ze over de rug van haar soortgenoten wil bewerkstelligen.Een zweverig(uitslag achter de ellebogen?)eenzaam meisje dat druipt van penisnijd.Misschien moet ze eens bedenken dat God net zo goed een (frigide) vrouw zou kunnen zijn met diezelfde nijd,maar wel zijn/haar schepping.Helaas voelt ze zich te goed voor een vinexlokatie met een leuk stel kinderen althans die twijfel zegt genoeg.Nee Heleen moet lekker blijven schoppen tegen het patriarchaat,mensen de kast op jagen,af en toe een "mooie" jongen verleiden,zolang het nog kan en vooral zichzelf heel goed vinden en beklagen.
Johannes, zoetermeer op 24-03-2008, 18:26
Mevrouw Mees;de "Geboden"die wij Christenen hebben geleerd, en helaas (maar al te vaak)niet naleven, doen mij beseffen in welke wereld "in turmoil"(verwarring)wij leven.Bv."Gij zult niet stelen";dat wat slimme financiele genieen jaren geleden uitdachten(de RMBSén,CDO's, SIV's,de (optional)ARM's,en zo kan ik doorgaan)waren in feite in essentie bedoeld om diefstal te plegen(als het economisch slechter zou gaan)van de goedvertrouwende,eenvoudige mens.Dit is slechts 1(een)voorbeeld.Mevrouw;met respect,ik merk dat u in een" protective evironment" bent grootgebracht, en niet ECHT de" REAL hardships of life"heb gekend.
rob, zoetermeer op 23-03-2008, 23:01
Even ter aanvulling. HM noemt vrouwen die niet geheel en al kiezen voor een baan graag 'mutsen'. Toen ik dat verhaal in het magazine las dacht ik ook nog: liever een 'muts' dan een 'helm'. Dat was n.l. mijn associatie bij mevrouw M. Een narcistische, eenzame, tegen werkelijke intimiteit vechtende 'warrior'. En deze mevrouw roept op de valreep van dat verhaal ook nog dat er misschien wel plaats is voor een KIND in haar leven: HELP! Niet doen, mevrouw!
ongerust, amsterdam op 23-03-2008, 18:02
Hoe te genezen van ontworteling en leegheid, die we bij de intellectualistisch superieure Heleen kunnen waarnemen? Aan een relatie, moederschap is ze nog niet toe. Misschien kan mevr. eens een jaartje de zusters van Moeder Theresa gaan helpen in India; zieken en stervenden verzorgen. Daar heeft ze meer aan dan bankiers te volgen, die slechts in de rij staan (ook hier) om haar te aanbidden als icoon van glossy vrouwelijkheid, maar haar tegelijk zelfvervreemd houden. Met haar ?poten in de klei? komt ze wellicht weer terug op aarde, en leert ze haar echte hart volgen, en niet ijdelheid die lui en zelfgenoegzaam maakt!
P.G., Cuijk op 23-03-2008, 18:02
Mevrouw Mees voor een wand die ooit goed in de verf zat.... Heleen is ook voor een ideologie die wat barsten begint te vertonen. Een betere foto had Trouw niet kunnen kiezen. Mijn complimenten!
Wim, Naaldwijk op 23-03-2008, 18:02
U bent een charmante en vast ook slimme vrouw, maar ik heb u ook in dit lange interview helaas niet kunnen betrappen op een originele gedachte. Maar u doet wel een paar uitspraken die mij aan het denken hebben gezet:'ik kon ook erg genieten ... van de vrienden van mijn ouders of de vrienden van mijn broer.' 'ik hoorde nergens bij.' 'ik hou niet van lelijke dingen' Een mees is een lief, klein en heel kwetsbaar vogeltje. Heel veel zaken die bij het leven horen doen pijn. Wie zich daar teveel tegen harnast verkrampt geest en ziel. Wie zich niet door angst laat leiden is toch niet bang voor pijn? Vreemd, ik moest steeds aan Boudewijn Buch denken.
doortje, arnhem op 23-03-2008, 14:49
ik herinner me een interview met HM in het magazine van de VK. Op de foto's bij dit artikel was een vrouw te zien in dure powerkleding in een kostbaar interieur. Wat mij opviel was de totale leegte in het geheel. Niet alleen het appartement dat op een toonzaal leek, op het glimmende RVS-aanrecht was niet één persoonlijk voorwerp of krasje of vlekje te zien. Maar wat mij vooral trof en me koud om het hart deed worden was de RVS-'glans' in haar ogen. Ik weet nog dat ik dacht dat HM het beste voorbeeld was voor vrouwen hoe het NIET te doen. In hetzelfde magazine een warme, chaotische, kokende moeder: Silvia Witteman!!
ongerust, amsterdam op 23-03-2008, 14:46
Wij hebben een hulp, 8 jaar jonger dan mevr. Mees, met een (ADHD-ODD)jongetje van 10 en een meisje van vier. Ze komt uit een eenvoudig maar hecht hollands gezin (zo noemt men dat) en is van een volwassenheid in wiens schaduw mevr. Mees niet kan staan. Het tekent haar als ze beschrijft hoe ze een man uit het niets zou plukken als ze een kindje wilde. Deze dame moet nog veel leren vindt ook mijn vrouw.
Arnold, Den Haag op 22-03-2008, 23:28
Als feminist ben ik geinteresseerd in wat Heleen Mees zegt en schrijft. Ik heb geinformeerd naar wat voor baan zij dan wel zelf heeft. Wat blijkt: zij werkt zelf helemaal niet 60 uur per week, zoals je als man of vrouw aan de top wel moet doen. Zij leeft gewoon van wat artikelen en lezingen. Erg grappig allemaal!Mensen hebben recht op hun eigen keuzes. Ik heb zelf gekozen voor informatie verzamelen via reizen en studie. Een ander kiest voor aanzien en carriere. Ik ben nooit geinteresseerd geweest in het moederschap. HMees heeft geen kinderen. Hoe kunnen zij en ik weten hoe het is als je eenmaal -als vrouw- kinderen hebt?Dat kunnen wij niet!
Dr. de Jong, Groningen op 22-03-2008, 23:26
Heleen is een vrouw die vanachter een muur leeft. Ze zegt intimiteit in haar leven te willen maar houdt die juist op afstand. Ze zegt zich niet door angsten te laten leiden, maar doet dit juist. Het is de ultieme paradox. Ze noemt haar ouders 'gelijkwaardig', mede omdat ze beiden werkten. Ze geeft af op een groep vrouwen tot wie ze diep in haar hart graag zou behoren. Heleen: 'Snap je nou nog niet dat het anders moet?' De 'vrouwenstrijd' die je zegt te voeren is niets minder dan de innerlijke strijd die je met jezelf voert. Een mens is pas waarlijk vrij als hij het innerlijk conflict met zichzelf durft aan te gaan. Je bent het waard, Heleen.
Anne, Groningen op 22-03-2008, 23:21
Deze mevrouw is zeker zeer intelligent en doortastend. Ze zegt voor vrouwenrechten te strijden. Maar wat heeft ze eigenlijk concreet voor vrouwen gedaan? Heeft ze voedsel uitgedeeld in de sahel? Heeft ze verkrachte oorlogsslachtoffers opgevangen in Rwanda? Nee, veel meer nog dan dat. Ze is zo moedig geweest om hardwerkende moeders te beledigen en heeft een paar stukjes geschreven in de krant. Maar waar is de liefde voor mensen? Ik lees dat ze zich graag omringt met interessante mensen. Pas op vrouwen, er zijn ook wolven in schaapskleren!
Johannes414, Den Haag op 22-03-2008, 15:11
I truly enjoyed this article, and find myself in many ways in the same position. I've moved all over the world over the last 30 years or so, and I'm now residing in the USA. My brother forwarded me this article, and I'll let him know, thanks so very much. I would love to read many more of her articles, since the themes chosen are not very common in the states. Heleen, please stay and don't dare to leave, smiling. By the way, as a banker, I've worked and lived in NYC for almost 13 years, mostly in the 80's. Please keep on writing, I'm your fan and reader of every word. Please be safe.De hartelijke groeten van Teunis.
teunis kapaan, kokomo, indiana usa op 22-03-2008, 12:47
Heleen Mees is één van die exteme feministen, die zelfs anti-semitische nazi-figuren bewonderen als ze op het vlak van de emancipatie maar iets betekend hebben. Als geen ander heeft Leni Riefenstahl de Führer-cultus uitgedragen en verspreid. Toen de rassen-wetten werden afgekondigd op de rijksdag in München maakte zij er een mooi spektakel van. Fragment: "een volk dat niet over de zuiverheid van zijn ras waakt gaat ten onder" Toch is Riefenstahl Mees' ideaal. Onbegrijpelijk.
T. Kuzio, Rotterdam op 22-03-2008, 12:35
Plaats een reactie
Stuur artikel door